زنان بیوه ایرانی در گرداب زن ستیزی ملایان

۶میلیون زن بیوه و آماری افزایشی

سازمان ملل روز ۲۳ ژوئن را به عنوان روز جهانی بیوه ها به ثبت رسانده است. آخرین تم سازمان ملل برای این روز «زنان نامرئی، مشکلات نامرئی» بوده است. اما زنان بیوه ایرانی، که تحت حکومت آخوندها زندگی می کنند مشکلی بسا فراتر از دیده نشدن دارند.

در سراسر جهان، بیش از 258 میلیون زن بیوه وجود دارد که عموما با موضوعات مهم فقر، خشونت و سلامت دست و پنجه نرم می کنند. رژیم ملایان اما نه تنها حمایتی از زنان بیوه ایرانی نمی کند بلکه با ایجاد انواع موانع قانونی و سیاسی و اجتماعی زندگی آنها را به جهنم تبدیل کرده است.

زنان بیوه ایرانی به‌خصوص اگر مطلقه باشند در خانواده و جامعه حق انتخاب و تعیین مسیر سرنوشت خود را ندارند. کار و استقلال مالی، حضور در جامعه و ازدواج مجددشان با چالش‌های زیادی همراه است و با آنان همچون «جنس دست‌دوم» برخورد می‌شود.

شمار فزاینده زنان بیوه ایرانی

صرف نظر از آمارهای متناقض و غیر شفاف رژیم همه منابع از افزایش روز افزون شمار زنان بیوه ایرانی خبر می دهند.

به گزارش مرکز آمار ایران، حدود ۵میلیون و ۱۰۰هزار زن بیوه یا مطلقه در ایران وجود دارد. (روزنامه حکومتی جهان صنعت – ۳۱ شهریور ۹۹)

پیش از این روزنامه حکومتی شرق در تاریخ ۱۳ تیر سال ۱۳۹۰، این آمار را  شش میلیون اعلام کرده بود.

سایر اطلاعات رسانه های رژیم فاش می کنند که در ادامه روند رو به افزایش طلاق، از هر ۳ ازدواج یکی به طلاق ختم می شود. (خبرگزاری حکومتی رادار اقتصاد – ۲۹بهمن ۱۴۰۰)

آمار طلاق در ایران در ۱۵ سال گذشته بیش از سه برابر افزایش داشته و شمار زنان بیوه ایرانی ۴تا۵ برابر مردان بیوه کشور است.(سایت مرکز آمار ایران  و سایت حکومتی همنوا – ۶آبان ۱۴۰۰)

بیکاری و فقر، سرنوشت محتوم زنان بیوه ایرانی

قوانین رژیم آخوندی، زنان صرفا در نقشهای خانوادگی نظیر همسر و مادر بودن به رسمیت می شناسد و هویت مستقل برای زنان قائل نیست. هر چند این قوانین موجب نقض بسیاری از حقوق زنان در درون خانواده می شود اما با فوت کردن شوهر و یا طلاق، مشکلات زنان چندین برابر می شود.

طبق قوانین رژیم آخوندی اگر مردی فوت کند، زن در صورت داشتن فرزند از شوهرش، تنها یک هشتم از اموال او را ارث می‌برد. اگر آن مرد، سه یا چهار همسر داشته باشد، فقط همین یک هشتم بین آنان تقسیم می‌شود.

یعنی زنان در حالی که استقلال و اندوخته مالی ندارند در جامعه رها می شوند. آنهم در کشوری که کل جامعه آن از بیکاری و فقر مفرط رنج می برد و قوانین رژیم اولویت اشتغال را به مردان می دهد.

از 71 درصد زنان مطلقه‌اي كه با فرزند و يا فرزندان خود زندگي مي‌كنند تنها 16 درصد از آن‌ها شاغل هستند و بقیه برای تأمين نيازمندی های مادی زندگي محتاج ديگران می باشند.  (خبرگزاری رسمی ایرنا – ۱۱دی ۱۳۹۷)

کارفرمایان که در نظام فاسد آخوندی هیچ نظارتی بر کارشان وجود ندارد، از نیاز این زنان سوء استفاده کرده و آنها را با دستمزد بسیار پایین‌تر از حقوق پایه استخدام می کنند. این زنان از ترس بیکار شدن، شرایط برده وار را کار را تحمل کرده و شکایتی نمی کنند.

زنان بیوه ایرانی، سرپرستان خانوار رها شده زیر آوار محرومیت

بنا به اعتراف اخیر رئیس مجلس رژیم حدود ۵میلیون زن سرپرست خانوار در ایران وجود دارد. طبق آمار رسمی که تنها درصدی از واقعیت را منعکس می کنند، ۵۲درصد از این ۵میلیون زن سرپرست خانوار فاقد بیمه و مستمری هستند. ۱۹درصد یا بیش از یک میلیون نفر از آنها تحت هیچ پوشش حمایتی قرار ندارند. (سایت حکومتی عصر ایران – ۵ بهمن ۱۴۰۰)

زهرا ابراهیمی، مدیرکل دفتر امور زنان و خانواده سیستان و بلوچستان تاکید می کند: «بسیاری از زنان به‌ویژه ساکن در روستاها و سکونتگاه‌های غیررسمی به‌دلیل فقدان تحصیلات دانشگاهی و مهارت‌های زندگی و همچنین نبود شغل مناسب امنیت مالی ندارند. پاندمی کرونا نیز محدودیت‌های یادشده را بیشتر کرده و با تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی متاثر از این بحران، آنان برای امرار معاش با مشکلات بسیاری روبه‌رو شده‌اند.»
براساس آمار وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی حداقل ۶۰درصد زنان سرپرست خانوار، بالای ۵۰سال دارند. با این وجود، در سیستان و بلوچستان و استان‌های مرزی شرق کشور بیشترین آمار زنان سرپرست خانوار را دختران زیر ۱۸ سال تشکیل داده اند. (سایت حکومتی همشهری – ۱۶آذر ۱۴۰۰)

نگاه ساختار مردسالار به زنان بیوه ایرانی و افزایش آسیب های اجتماعی

تحت حاکمیت رژیم ملایان،  باورهای غلط و قضاوت‌های زن ستیزانه جامعه را  برای زنان بیوه ایرانی نا امن کرده تا جایی که آنها حتی از حضور در جمع فامیل احساس معذب بودن می کنند. ۸۷ درصد این زنان در مواجهه با طعنه ها و متلک ها، میزان امنیت اجتماعی خود را کم و یا هیچ برآورد می کنند.

رفتارهای زنان بیوه ایرانی در جامعه زیر ذره‌بین  قرار می گیرد آن هم در کشوری که قانون به هر مردی در خیابان اجازه می دهد برای پوشش و رفتار زنان، آنها را سرزنش کنند.

این ساختار زن ستیزانه به خانواده‌ها تحمیل می کند که پس از بازگشت دخترشان از زندگی متأهلی برای او در رفت و آمد و اشتغال محدودیت‌های بیشتری اعمال کنند. (خبرگزاری حکومتی ایمنا – ۲۵فروردین ۱۴۰۱)

بسیاری از زنان بعد از فوت همسر تحت کنترل خانواده او قرار می گیرد و حقوقی مانند آزادی های فردی، حضانت فرزند یا اداره اموال را از دست می دهند.

در بعضی مناطق بنابر سنت‌های عشیره‌ای زن بیوه در ازدواج های اجباری وادار به ازدواج با برادر یا بستگان شوهر متوفایش می شود.

در تفسیر ذهنی و فرهنگ مردسالار آخوندی، حتی ازدواج مجدد زن بیوه به خصوص اگر فرزندی داشته باشد بسیار مشکل است. این کار اگر همسر زن فوت کرده باشد نوعی بی‌وفایی به همسر درگذشته و نادیده گرفتن نقش مادری محسوب می شود. این امر برخی را به انواع قراردادهای متزلزل ازدواج مانند صیغه، ازدواج موقت و همسر دوم شدن سوق می دهد. (سایت حکومتی عصر ایران –  ۲ تير ۱۳۹۹)

این شرایط باعث سرخوردگي و از دست رفتن اعتماد به نفس زنان بیوه ایرانی می شود و در نهايت می تواند آنها را به گوشه‌گيري و كنار رفتن از فعاليت‌های اجتماعي وادارد.

سرخوردگی زنان که چرخه سوء تغذیه، تکدی گری، اعتیاد، کارتن خوابی، کودکان کار و هزار بلای اجتماعی را بزرگ و بزرگ تر می کند.

سن پایین ازدواج و افزایش شمار کودک بیوه ها

در ایران سن زنان بيوه به ۱۵سال رسیده است. (خبرگزاری رسمی ایرنا – ۱۱دی ۱۳۹۷)

رژیم آخوندی بر اساس سیاست های زن ستیزانه خود از جمله افزایش جمعیت مبلغ ازدواج دختر بچه ها است.  طبق قانون مدنی این رژیم، ازدواج دختران از ۱۳سالگی قانونی است و دختران پیش از آن هم می توانند به تشخیص پدر یا قاضی مجبور به ازدواج شوند. ایران پس از گینه نو پایین ترین سن ازدواج برای دختران را دارد.

در سال ۹۹، 31 هزار و 379 دختر 10 تا 14 ساله ازدواج کرده‌اند. تعداد ازدواج دختران ۱۰ تا ۱۴ ساله در سال ۱۴۰۰ بازهم با رشد ۳۲ درصدی مواجه بود. (روزنامه حکومتی جهان صنعت، ۱۷اسفند ۱۴۰۰ و سایت حکومتی اقتصاد نیوز – ۱ آذر ۱۴۰۰)

از آنجا که کودکان در این سنین، از نظر فکری و از نظر اقتصادی آمادگی برای اداره زندگی ندارند بسیاری از اینگونه ازدواج ها به طلاق ختم می شود.

در بر اساس آمار مرکز آمار ایران در پاییز سال ۹۹، ۱۹۲ دختر ۱۰ تا ۱۴ ساله و ۳۵۹۰ دختر ۱۵ تا ۱۹ ساله طلاق گرفته و به جمع بیوه ها افزوده شده اند. (خبرگزاری حکومتی برنا – ۳مرداد ۱۴۰۰)

لازم به یادآوری است که در خرداد ۹۷، معصومه آقاپورعلیشاهی یکی از زنان عضو مجلس از وجود ۲۴هزار کودک بیوه زیر ۱۸ سال خبر داده و در سال ۹۶ نیز، شهربانو امامی عضو شورای شهر تهران فاش ساخته بود که آمار دختران بیوه زیر ۱۵ سال ۱۵هزار نفر می باشد. (خبرگزاری حکومتی رکنا – ۷ خرداد ۱۳۹۷) (خبرگزاری حکومتی ایلنا -۱۷ اسفند ۱۳۹۶)

و تلاش بیشتر برای کاهش سن ازدواج!

در حالیکه زنان بیوه ایرانی از هیچ حق و حقوقی برخوردار نیستند مجلس رژیم، نگران کاهش نرخ ازدواج و فرزند آوری است و  افزایش سن ازدواج را از علل اصلی این موضوع ارزیابی می کند.

مرکز پژوهش های مجلس در گزارشی در این رابطه تاکید می کند، «راهبرد حل مسئله ازدواج با در نظر گرفتن عوامل اولویت دار در افزایش سن ازدواج و روابط بین آنها باید تدوین شود.»

این گزارش راه حل را در پایین کشیدن سطح اشتغال و تحصیل دانسته و می نویسد: «یکی از راهبردهای مهم و اثرگذار در کاهش سن ازدواج، حکمرانی نظام آموزشی و تقویت مشاغلی است که وابستگی به تحصیلات عالی ندارند» «شهرهایی که اشتغال زایی بالاتری داشته اند، سن ازدواج پایین تری نیز داشته اند». (مرکز پژوهش‌های مجلس رژيم – ۱۶ خرداد ۱۴۰۱)

علاوه بر این، مجلس آخوندی در ماه های گذشته طرح افزایش جمیت را بر اساس فرمان خامنه ای به تصویب رسانده است که در شرایط وخیم اقتصادی و بیکاری و نبود مسکن بر مشکلات پیش روی زنان خواهد افزود.