گزارش ها از ایران حاکی از وضعیت وخیم راحله احمدی در زندان اوین به دنبال فوت مادرش می باشد.
روز شنبه ۲۶ تیرماه ۱۴۰۰، خبر رسید که زندانی عقیدتی راحله عقیدتی به دلیل فشار عصبی و تشدید درد ناشی از دیسک کمر، در وضعیت جسمی نامناسبی به سر می برد.
به خانم احمدی که در بند زنان زندان اوین محبوس می باشد، اجازه داده نشد که در آخرین روزهای حیات مادر سالخورده اش با او دیداری داشته باشد. بعد از فوت نیز، مسئولان زندان اوین حتی موافقت نکردند که وی در مراسم سوگواری مادرش شرکت کند.
مخالفت مسئولان زندان اوین با مرخصی خانم احمدی موجب افزایش فشار عصبی و تشدید وضعیت بیماری وی شد طوری که وی قادر به راه رفتن بدون کمک نمی باشد.
خانم احمدی اصل به منظور اعمال فشار بر دخترش و گرفتن اعترافات اجباری از او دستگیر و به ۳۱ ماه زندان محکوم شده است و از تاریخ ۲۶ بهمن ۱۳۹۸ در زندان به سر می برد. وی به بیماری تیروئید مبتلا است و سیستم مصونیت بدن او در اثر بدکار کردن این غده از کار افتاده و در نتیجه نسبت به کووید ۱۹ آسیب پذیرتر می باشد.
در پی تبعید دخترش صبا کردافشاری به زندان قرچک، راحله احمدی با بیماریهای مختلف ناشی از فشار عصبی مواجه شد اما از رسیدگی مناسب پزشکی محروم ماند. خانم احمدی برای راه رفتن به واکر نیاز دارد و دچار پارگی دیسک شده است. به گفته پزشک بهداری این ناتوانی حرکتی ناشی از فشار عصبی است و او باید توسط پزشک متخصص مغز و اعصاب معاینه می شد.
وی در تاریخ ۲۴ اسفند ۹۹ تا ۲۱ فروردین ۱۴۰۰ به مرخصی اعزام شد ولی با درخواست تمدید مرخصی وی مخالفت شد. وی نیازمند عمل جراحی و استراحت دو ماهه بعد از آن می باشد.
محرومیت زندانیان بیمار از رسیدگی های درمانی
یکی از شیوه های شکنجه و وارد کردن فشار بر زندانیان محروم کردن آنها از درمان پزشکی است.
مسئولان زندان اوین خانواده ها و وکلا را در یک ریل طولانی مراجعات به مقامات مختلف قرار می دهند. در این طور مواقع پروسه کار طولانی و بعضاً بدون پاسخ می ماند. در حالی که بیمار نیاز به رسیدگی های اورژانس دارد. حتی رئیس و بخش بهداشت زندان می توانند بیمار را به صورت اورژانس اعزام کنند اما این کار را نمی کنند. گاهی اوقات هم بیمارستان هایی که با زندان قرارداد دارند تخصصی نیستند و حتی اگر بیمار را به این محل اعزام کنند درمان تخصصی روی زندانی بیمار صورت نمی گیرد. در بعضی موارد هم پزشک دستور بستری می دهد اما دادیار زندان باید اجازه بدهد اما به دلیل سر دواندن و بی مسئولیتی در قبال جان و سلامت زندانیان تا این هماهنگی ها انجام شود زمان زیادی طول می کشد. واضح است که این مدت زمان حال بیمار را بدتر از قبل خواهد کرد.
