در آمارهای رسمی رژیم، زنان کارگر پنج درصد کل کارگران را تشکیل می دهند و در نتیجه نادیده گرفته می شوند و از حقوق اولیه قانونی خود محرومند
طبق قانون کار امتیازاتی که ظاهراً برای کمک به زنان کارگر، در نظر گرفته شده موجب شده است تا کارفرماها به استخدام زنان کارگر، رغبتی نشان ندهند و برای فرار از قانون مرخصی زایمان، حق شیردادن، ایجاد شیرخوارگاه و مهدکودک، از استخدام زنان کارگر سرباز زنند.
سهیلا جلودارزاده عضو سابق مجلس رژیم گفت: زنان بیشتر در بخش های خدماتی کار می کنند. اکثر زنانی که در این بخش ها کار می کنند خودسرپرست و یا سرپرست خانوار هستند، که با توجه به شرایط اقتصادی جامعه، بالا رفتن نرخ تورم و گرانی های فزاینده، دائماً در معرض تهدید و خطر تعطیلی مراکز کارشان قرار دارند. زن کارگری که در طول یک سال یک قالی می بافد، یک میلیون تومان به عنوان دستمزد دریافت می کند که تقریباً ماهی 100 هزار تومان می شود. یعنی این زنان یک چهارم حداقل حقوق را دریافت می کنند. اما به دلیل این که آنها به این پول نیاز دارند، به این شکل مورد بهره کشی قرار می گیرند. شرکت هایی هم که از کارگران پیمانی استفاده می کنند، به دلیل اجبار و محدودیتی که زنان برای کار کردن دارند، کمتر از حقوق مصوب به آنها پرداخت می کنند.
در بسیاری مواقع حقوق آنها کفاف تأمین خوراک و هزینه های جاری زندگی آنها و خانواده شان را نمی دهد و آنها نمی توانند پاسخگوی نیازهای خانواده خود باشند.
علیرضا محجوب دبيركل خانه كارگر نیز اعتراف کرد: اکنون ما شاهد آن هستیم که امنیت شغلی زنان كارگر در كارخانه ها و كارگاه ها به دليل ازدواج يا بارداري تهديد مي شود. بیشتر محیط ها از به کارگیری زنانی که نوزاد یا فرزند کوچک دارند، خودداری می کنند و یا به محض اینکه زنی بچه دار می شود، او را از کار برکنار می کنند و یا قراردادشان را با او فسخ می کنند. اینها همه تبعیض در اشتغال است که گریبانگیر زنان شاغل است.
زنان کارگر از تبعیض های پنهان در عذابند.
(سایت حکومتی مهرخانه- ۸ اردیبهشت 95)
