لیما رابرتا گبوی، فعال صلح‌طلب، مددکار اجتماعی و مدافع پرآوازه حقوق زنان اهل لیبریاست که با رهبری شجاعانه خود، نقشی کلیدی در پایان دادن به یکی از خونبارترین جنگ‌های داخلی آفریقا ایفا کرد. او که با سازمان‌دهی جنبشی مسالمت‌آمیز متشکل از زنان مسیحی و مسلمان در سال ۲۰۰۳، نقش مهمی در برقراری صلح در لیبریا داشت، امروز به عنوان نمادی از مقاومت مدنی، همبستگی زنان و تغییر اجتماعی شناخته می‌شود.
لیما گبوی که در اول فوریه ۱۹۷۲ در مرکز لیبریا به دنیا آمد، دوران جوانی‌اش را در میانه جنگ و ویرانی سپری کرد. او پس از آموزش در زمینه مددکاری اجتماعی، شاهد آسیب‌های عمیق جنگ بر خانواده‌ها و کودکان بود و تصمیم گرفت که سکوت نکند. در همین راستا، جنبش زنان لیبریا برای اقدام صلح‌آمیز را پایه‌گذاری کرد؛ حرکتی که از نیایش‌های جمعی، تظاهرات خیابانی و حتی اعتصاب جنسی به‌عنوان ابزارهای فشار استفاده کرد تا رهبران جنگ را وادار به مذاکره و صلح کند. این جنبش سرانجام به پایان جنگ ۱۴ ساله و برگزاری انتخابات دموکراتیک در لیبریا منجر شد.
در سال ۲۰۱۱، لیما گبوی همراه با الن جانسون سِرلیف و توکل کرمان، به‌خاطر «مبارزه بدون خشونت برای امنیت زنان و حق آنان در مشارکت کامل در ساختن صلح»، برنده جایزه صلح نوبل شد. این افتخار، جایگاه گبوی را به‌عنوان یک صدای جهانی برای زنان در مناطق جنگ‌زده تثبیت کرد.
او تاکنون جوایز متعددی همچون جایزه حقوق زنان گروبر، مدال عدالت جان جی و دکترای افتخاری از دانشگاه‌های معتبر جهانی دریافت کرده است. همچنین بنیان‌گذار بنیاد صلح گبوی در آفریقا است که تمرکز آن بر آموزش و توانمندسازی رهبری زنان جوان در سراسر قاره آفریقاست. وی همچنین مدتی مدیر برنامه “زنان، صلح و امنیت” در دانشگاه کلمبیا بود.
کتاب خاطرات او با عنوان «پرقدرت باشیم» و مستند برنده جایزه «شیطان را با دعا عقب بران»، روایت الهام‌بخشی از مبارزات او را به گوش جهانیان رسانده است.
لیما گبوی همچنان در مجامع بین‌المللی مانند سازمان ملل حضور فعال دارد و به‌عنوان صدایی پیشرو، خواهان مشارکت واقعی زنان در روندهای صلح، حل منازعات و سیاست‌گذاری‌های جهانی است. او نمادی زنده از این حقیقت است که همبستگی زنان و شجاعت مدنی می‌تواند سرنوشت ملت‌ها را دگرگون کند.
