روز شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴ (۲۱ فوریه ۲۰۲۶)، در آستانه ۸ مارس، روز جهانی زن، کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران میزبان یک کنفرانس بین المللی با عنوان «رهبری زنان، ضرورت یک ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک» در پاریس بود. در این کنفرانس که با حضور زنان قانونگذار، دانشگاهیان ، متفکران و شخصیت های برجسته سیاسی برگزار شد، سخنرانان بر مسئله مشارکت سیاسی و رهبری زنان به عنوان عنصر تعیین کننده در یک جامعه دموکراتیک انگشت گذاشتند.
در این کنفرانس کارن اسمیت، مشاور ویژه دبیرکل سازمان ملل در «مسئولیت حفاظت» ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱، حضور داشت و سخنرانی کرد. مشروح سخنرانی در زیر آمده است:
کارن اسمیت: سرکوب معترضان در ایران؛ استمرار چند دهه خشونت حکومتی
دوستان عزیز، واقعاً کار غیرممکنی است که بخواهم پس از سخنرانیهای الهامبخش و قدرتمندی که شنیدهایم صحبت کنم، بنابراین واقعاً مطمئن نیستم چه باید بگویم. تلاش میکنم سخنانم را بسیار کوتاه نگه دارم. اما پیش از آنکه ادامه بدهم، واقعاً میخواهم قدردانی ویژهای داشته باشم. واقعاً میخواهم قدردانی ویژهای از جوانان حاضر در این جمع، و همچنین جوانان در ایران که به گمان من در خط مقدم این مبارزه قرار دارند، داشته باشم. بنابراین فقط میخواهم صمیمانه از شجاعت شما و از اینکه راه را به ما نشان میدهید سپاسگزاری کنم.
همانگونه که دیگران نیز انجام دادند، مایلم سخنانم را با ادای احترام به مردم شجاع ایران آغاز کنم که با وجود خطرات جدی برای خودشان، برای حقوقشان ایستادگی میکنند. در آفریقای جنوبی، در دوران مبارزه برای آزادی، من اهل آفریقای جنوبی هستم، جملهای رایج شد که بازتابدهنده قدرت زنانی بود که نقش بسیار مهمی در مبارزه برای دموکراسی در آفریقای جنوبی ایفا کردند. آن جمله چنین بود: «اگر به زنی ضربه بزنی، به صخرهای ضربه زدهای.» و به گمان من، همین موضوع درباره زنان ایرانی نیز صدق میکند.
همچنین میخواهم تأکید کنم، همانگونه که برخی دیگر نیز اشاره کردند، سرکوب خشونتبار اخیر علیه معترضان یک رویداد منفرد نبود، بلکه بخشی از الگویی مستمر و چند دههای از سرکوب سیستماتیک و خشونتآمیز دولتی است. هیئت حقیقتیاب سازمان ملل درباره ایران روندی نگرانکننده را برجسته کرده است: هدف قرار دادن مشخص فعالان زن که شامل بازداشت، شکنجه و نیز اعدامهایی میشود که ممکن است در حد جنایت علیه بشریت باشد.
کارن اسمیت: دفاع از حقوق زنان در ایران: اجرای تعهد جهانی سازمان ملل از ۲۰۰۵
بنابراین، هرچند برابری جنسیتی و ترویج حقوق زنان بیتردید هدفی مهم در خود آن است، اما این امر همچنین بدان معناست که حمایت از حقوق زنان در ایران بخشی از تعهدی است که همه کشورهای عضو سازمان ملل در سال ۲۰۰۵ در اجلاس جهانی پذیرفتند؛ تعهدی نهتنها برای حمایت از جمعیتهای خود در برابر جنایتهای فجیع، بلکه برای حمایت از جمعیتهای سایر کشورها. و نکته بسیار مهم این است که آنان همچنین متعهد شدند از وقوع این جنایتها از همان ابتدا پیشگیری کنند. و به نظر من، همه ما این مسئولیت را داریم که به دولتهایی که از آنها میآییم یادآوری کنیم که این تعهد را در سال ۲۰۰۵ پذیرفتند، و لازم به تأکید است که این تعهد با اجماع همه کشورهای عضو سازمان ملل همراه بود.
بهویژه با توجه به خطر بسیار بالای وقوع نقضهای شدید حقوق بشر در آینده، جامعه بینالمللی واقعاً وظیفه دارد از وقوع جنایتهای بیشتر در ایران پیشگیری کند. این امر مستلزم پرداختن به فرهنگ مستمر مصونیت از مجازات است که امکان تداوم و تکرار نقضهای فاحش حقوق بشر را فراهم کرده است. در چارچوب سازمان ملل، و بحث درباره اقداماتی که میتوان در سطح ملی انجام داد را به نمایندگان حاضر از مجالس قانونگذاری ملی و دیگر نهادها واگذار میکنم، اما در سطح سازمان ملل این امر میتواند به معنای تضمین باقی ماندن وضعیت ایران در دستور کار شورای حقوق بشر سازمان ملل و همچنین شورای امنیت سازمان ملل باشد. همچنین اینکه هیئت حقیقتیاب، در چارچوب تحقیق گستردهتر خود، ارزیابیای از احتمال وقوع جنایتهای فجیع ارائه دهد.
اما مهمتر از همه، جامعه بینالمللی باید بهصورت جمعی و مستمر، سرکوب چند دههای مردم ایران را محکوم کند و، به تعبیر یکی از سخنرانان پیشین، وضعیت حقوق بشر را در کانون همه تعاملات خود با ایران قرار دهد، از جمله در موضوع توافق هستهای ایران. و در نهایت، باید این واقعیت به رسمیت شناخته شود که هر ایران آیندهای که صلحآمیز باشد و تهدیدی برای ثبات منطقهای ایجاد نکند، باید بر پایه حاکمیت قانون، برابری جنسیتی و مشارکت کامل زنان در همه عرصههای جامعه، از جمله در رهبری سیاسی، بنا شود.
