در ادامه موج بازداشت کادر درمان پس از اعتراضات سراسری در ایران، گزارشها حاکی از بازداشت چندین تن از اعضای جامعه پزشکی و درمانی بهدلیل ارائه خدمات درمانی به مجروحان قیام است.
شیدا ریاحی چلوانی، پزشک بیمارستان سیدالشهدا (امید) اصفهان، روز جمعه ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ در منزل شخصی خود توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
یکشنبه شب ۲۱ دی ۱۴۰۴ مأموران امنیتی به محل سکونت دکتر سروناز امیری در تهران یورش برده و این دکتر ۳۰ساله را به مکانی نامعلوم منتقل کردند.
از سوی دیگر، فاطمه افشاری، کارشناس اتاقعمل بیمارستان آتیه تهران و مادر یک کودک هشتساله، حدود دو هفته پیش بازداشت شده و تاکنون از تماس با خانواده و دسترسی به اطلاعات اولیه محروم مانده است.
تا زمان تنظیم این گزارش، هیچ اطلاع دقیقی درباره اتهامات مطروحه، محل نگهداری و وضعیت حقوقی این سه نفر منتشر نشده است.
در پروندهای دیگر، گلنار نراقی، پزشک اورژانس ۳۷ ساله، از۲۴ دیماه ۱۴۰۴ در تهران بازداشت و پس از دو هفته بیخبری، به زندان قرچک ورامین منتقل شده است.
همچنان اطلاعات شفافی درباره وضعیت جسمی، شرایط نگهداری و روند رسیدگی قضایی او ارائه نشده است.
اعتراف مقامات رسمی رژیم به بازداشت و حبس پزشکان و کادر درمانی
همزمان، مقامات رسمی رژیم ملایان در اظهارات علنی خود به بازداشت و حبس پزشکان و کادر درمانی اعتراف کرده اند.
رئیس سازمان نظامپزشکی ایران در مصاحبه با روزنامه حکومتی اعتماد ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ اعلام کرد که با وجود آزادی شماری از بازداشتشدگان، هنوز ۱۷ نفر از اعضای جامعه پزشکی و کادر درمان ـ شامل پزشکان، دندانپزشکان، داروسازان و فیزیوتراپها ـ در بازداشت بهسر میبرند.
بهگفته محمد رئیسزاده، آمار اولیه بازداشتیها بیش از ۵۰ نفر برآورد شده بود، اما سازمان نظامپزشکی در نهایت پیگیر وضعیت ۳۳ نفر شد که از این میان، ۱۷ نفر همچنان زندانی هستند. او تأکید کرد شمار واقعی بازداشتشدگان کادر درمان بیش از این رقم است، زیرا گروههایی مانند پرستاران و نیروهای پیراپزشکی خارج از حوزه نظارتی این سازمان قرار میگیرند.
در یک اعتراف آشکار دیگر، محمد شریفیمقدم، دبیر کل خانه پرستار گفت: «پرستارانی در اصفهان، تهران و برخی دیگر از شهرها بازداشت شدهاند؛ یعنی علاوه بر آن روزها، در روزهای بعد هم بازداشتی داشتهایم؛ مثلا هفتهی گذشته یک پرستار شاغل در مرکز پرستاری در منزل را بازداشت کردهاند. علت دقیق این بازداشتها را نمیدانم و نمیتوانم اظهار نظر کنم، اما تأکید میکنم که طبق وظیفهی قانونی و انسانی، کادر درمان هر جایی که مصدومی میببیند – چه در بیمارستان و چه خارج از آن – باید به مراقبت و کمک بپردازد، و این یک وظیفهی قانونی و انسانی است». (سایت انتخاب -۲۱ بهمن ۱۴۰۴)
این بازداشتها پس از سرکوب خونین اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ صورت گرفته و بخشی از سیاست هدفمند برای جلوگیری از درمان مجروحان قیام و ممانعت از افشای ابعاد خشونتهای اعمالشده علیه معترضان ارزیابی می شود.
