ویلمـا گلودیـن رودولف (23 ژوئن 1940 – 12 نوامبر 1994) دوندهٔ سرعت آمریکایی بود که از دل فقر و بیماری‌های کودکی برخاست و به نمادی جهانی از برتری ورزشی و استقامت انسانی تبدیل شد. او که به لقب «تندباد» شناخته می‌شد، در دهه 1960 به‌عنوان سریع‌ترین زن جهان شهرت یافت.
ویلمـا در شهر سنت بتهلم، ایالت تنسی، و به‌عنوان بیستمین فرزند از 22 فرزند خانواده به دنیا آمد. او در کودکی به فلج اطفال، تب اسکارلت و ذات‌الریه مبتلا شد و به‌دلیل آسیب پای چپ، تا 12 سالگی مجبور به استفاده از بریس بود. اما با اراده‌ای شگفت‌انگیز و حمایت خانواده، توانست محدودیت‌ها را پشت سر بگذارد و در دوران نوجوانی در رشته‌های بسکتبال و دوومیدانی درخشید.
ویلمـا گلودیـن رودولف در 16 سالگی به المپیک 1956 ملبورن راه یافت و مدال برنز رشتهٔ 4×100 متر امدادی را به دست آورد. چهار سال بعد، در المپیک 1960 رم، جهان را شگفت‌زده کرد و با کسب سه مدال طلا در 100 متر، 200 متر و 4×100 متر امدادی، به نخستین زن آمریکایی تبدیل شد که در یک دورهٔ المپیک در دوومیدانی سه مدال طلا کسب می‌کند. این موفقیت جایگاه او را در تاریخ ورزش جاودانه ساخت.
فراتر از دستاوردهای ورزشی، رودولف به نمادی فرهنگی در دوران جنبش حقوق مدنی آمریکا بدل شد. او اصرار داشت که مراسم رژهٔ پیروزی‌اش در شهر کلارکسویل، تنسی، به‌طور کامل غیرجداسازی‌شده برگزار شود؛ اقدامی که آن را به نخستین مراسم عمومی یکپارچه در این شهر تبدیل کرد. پس از خداحافظی از میادین، زندگی خود را وقف مربیگری، آموزش و پرورش نسل جوان ورزشکاران کرد.
ویلمـا گلودیـن رودولف در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۴ در برنتوود، تنسی، در سن 54 سالگی درگذشت. میراث او نه‌تنها در کتاب‌های رکورد، بلکه در دل‌ها و زندگی‌هایی که الهام‌بخش‌شان بود، باقی مانده است. امروز از رودولف به‌عنوان پیشگام بزرگی یاد می‌شود که سختی‌ها را به پیروزی بدل کرد و مسیر را برای نسل‌های بعدی زنان ورزشکار هموار ساخت.
