تظاهرات بزرگ ایرانیان آزادی‌خواه هم‌زمان با برگزاری کنفرانس امنیتی مونیخ، روز جمعه ۲۴ بهمن ۱۴۰۴ در میدان اودئون این شهر برگزار شد. شعار اصلی تظاهرکنندگان «نه شاه، نه شیخ، سرنگونی دیکتاتوری آخوندی و استقرار جمهوری دموکراتیک در ایران» بود.
این تظاهرات تجلی اراده‌ای پولادین برای بازپس‌گیری حق حاکمیت ملی مردم ایران بود و بر پیوند میان امنیت جهانی و تحقق دموکراسی در ایران تأکید داشت. هم‌زمانی این گردهمایی با کنفرانس امنیتی مونیخ از این منظر حائز اهمیت است که امنیت، بدون در نظر گرفتن صدای مردم تحت سرکوب، نمی‌تواند معنایی واقعی داشته باشد و به سرابی دیپلماتیک تبدیل می‌شود.
در این گردهمایی، نینا پسیان، مدیر انجمن زنان ایرانی در آلمان، سخنرانی کرد که متن آن به شرح زیر است:
نینا پسیان: امروز در سراسر ایران، زنان و مردانی ایستاده‌اند که از آزادی و عدالت دفاع می‌کنند
به نام آزادی، به نام انسان، به نام عدالت و به نام خون‌هایی که بر خاک وطن جاری شد.
ما امروز از ملتی سخن می‌گوییم که در آغاز سال ۲۰۲۶ برای گرفتن حق آزادی قیام کرد و فریاد آزادی سر داد، فریادی که از اعماق سال‌ها رنج، تبعیض و سرکوب برخاست.
چند روز پیش، ده‌ها هزار نفر در تظاهرات عظیم برلین خطاب به جهانیان اعلام کردند: «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان.»
این تظاهرات، اجماع بی‌سابقه نمایندگان مردم ایران در نفی شاه و شیخ بود. استبداد مذهبی و استبداد سلطنتی، هر دو حقوق اقلیت‌های قومی در ایران را نفی کردند. در تظاهرات برلین، خواهران و برادران کرد، عرب، بلوچ، ترکمن و فارس یک‌صدا اعلام کردند که نه شاه می‌خواهند و نه شیخ و تا پایان بر موضع خود ایستاده‌اند.
به‌عنوان نواده کلنل محمدتقی‌خان پسیان، ندای متحد مردم در ۳۱ استان کشور را تکرار می‌کنم و می‌گویم: ایرانی با شرفدی، پهلوی بی‌شرفدی.
همه ملیت‌های ایران از جمله کرد، عرب، بلوچ، ترکمن و آذری‌ها و همچنین مناطقی چون لرستان، بختیاری و قشقایی، خاطره‌ای تلخ از سرکوب‌های دوران سلطنت دارند. بخش‌های بزرگی از این جمعیت‌ها توسط رضاشاه و محمدرضاشاه به‌شدت سرکوب شدند، هزاران نفر به‌صورت اجباری کوچ داده شدند تا تمرکز قومی آنان از میان برداشته شود. از این‌رو، ایران جایی برای بازگشت نظام سلطنتی نیست.
کوچه‌ها و خیابان‌های ایران شاهد خون جوانانی است که تنها جرمشان آزادی‌خواهی بوده است. نسلی که با گلوله پاسخ گرفت، اما سر خم نکرد. امروز نیز در سراسر ایران، زنان و مردانی ایستاده‌اند که از آزادی و عدالت دفاع می‌کنند. کانون‌های شورشی بر حق دفاع از خود تأکید دارند و این حق باید به‌رسمیت شناخته شود.
مقاومت ایران نشان داده است که خواهان جنگ نیست، بلکه خواهان صلح و زندگی در شأن کرامت انسانی است، کرامتی که توسط این رژیم پایمال شده است. حکومتی که با سرکوب پاسخ می‌دهد، مشروعیت خود را از دست می‌دهد. این رژیم سال‌هاست علیه ملت بی‌دفاع خود جنگی ناعادلانه و نابرابر را آغاز کرده است.
خطاب ما به آمریکا، اروپا و همه کشورهایی که خود را مدافع دموکراسی و حقوق بشر می‌دانند و در کنفرانس مونیخ گردهم آمده‌اند، روشن است: در لحظه‌های تاریخی، سکوت و بی‌طرفی معنا ندارد. تنها یک انتخاب وجود دارد و آن حمایت از مردم ایران و مقاومت آنان است.
مردم ایران خواهان شنیده شدن صدای خود هستند. آنان می‌خواهند حقانیت مطالباتشان مورد توجه قرار گیرد و اپوزیسیون دموکراتیک، شورای ملی مقاومت، به‌عنوان نماینده اراده مردم به‌رسمیت شناخته شود.
مردم ایران از جهان نمی‌خواهند به‌جای آنان بجنگد، بلکه می‌خواهند در کنار حقیقت بایستد. مردم و مقاومت برحقشان، بدون دخالت نظامی خارجی و با به‌رسمیت شناختن حق دفاع مشروع، قادر به سرنگونی این رژیم خواهند بود.
آینده ایران بر پایه عدالت، برابری، سکولاریسم و احترام به حقوق بشر و حقوق شهروندی، فارغ از جنسیت، قومیت، مذهب یا گرایش سیاسی، بنا خواهد شد. هدف، برقراری جمهوری‌ای برخاسته از رأی مردم و مبتنی بر طرح ده ماده‌ای خانم مریم رجوی است.
درود بر آزادی، درود بر کانون‌های شورشی، برقرار باد جمهوری دموکراتیک ایران، درود بر همه شما.
