در روز ۳۰ اوت، کنفرانسی با عنوان « ایران به پا خاسته در مقابل رژیم ملاها» در پاریس برگزار شد. این کنفرانس به مناسبت سالگرد قتلعام زندانیان سیاسی سال ۱۹۸۸ برگزار گردید و بار دیگر حقیقت یکی از فاجعهبارترین جنایات تاریخ معاصر ایران را در برابر افکار عمومی جهان یادآوری کرد. سخنرانان این گردهمایی با تأکید بر لزوم دادخواهی، بر استمرار مقاومت مردم ایران علیه دیکتاتوری مذهبی و ضرورت حمایت بینالمللی از این مقاومت تأکید کردند.
خانم نیلوفر عظیمی، عضو مقاومت ایران، با ارائه سخنرانی خود، روایت شخصی و خانوادگیاش را بهعنوان نمونهای از سرکوب و ایستادگی در برابر حکومت آخوندها بیان کرد.
خانمها و آقایان، خانم رجوی، دوستان عزیز، من نیلوفر عظیمی هستم و عضو مقاومت ایران.
من در خانوادهای بزرگ شدم که همواره از سازمان مجاهدین خلق حمایت میکردند و در مسیر مقاومت بودند. کودکی من تحت حکومت آخوندها در تهدید دائمی زندان سپری شد.
داستان مادرم: از زندان تا بیماری و ایستادگی
امروز میخواهم از مادرم سخن بگویم. فاطمه ضیایی آزاد او فارغالتحصیل رشته مدیریت بازرگانی است. او از بازماندگان واحدهای ویژه (واحد مسکونی) مخوفی است که برای نابودی زنان زندانی ایجاد شده بود.
در تاریخ ۷ اوت، نیروهای امنیتی برای هفتمین بار به خانه ما حمله کردند تا او را بازداشت کنند. اولین بار در خرداد سال 1360 بازداشت شده بود. مادرم مجموعاً سه سال در زندان گذراند و توانست از واحدهای ویژه سرکوب زنان در زندان جان سالم بدر ببرد. بر اثر شکنجه ها، او به بیماری ام اس مبتلا شد که اکنون به مرحله پیشرفته رسیده است. امسال پزشکی قانونی تأیید کرد که او از نظر جسمی دیگر توان ماندن در زندان را ندارد و آزاد شد، اما باز هم بار دیگر دستگیر شد.
تاریخچه سرکوب خانواده: پدر، عمو و دخترعمو
پدرم، متخصص کامپیوتر، هم در زمان شاه و هم در دوران خمینی زندانی شد. عموی من، سعید، توسط رژیم شاه به شهادت رسید. دخترعمویم، نسترن عظیمی، در سال ۲۰۱۱ و در سن ۲۳ سالگی در حمله عوامل رژیم به شهر اشرف در عراق کشته شد.
چه در زمان دیکتاتوری شاه و چه تحت دیکتاتوری مذهبی، مجاهدین خلق و هوادارانشان همواره سرکوب شدهاند زیرا دیکتاتورها میدانند که این سازمان علیه هرگونه استبداد است. این مقاومت صد و بیست هزار شهید برای آزادی تحت حاکمیت دیکتاتوری مذهبی تقدیم کرده است.
پیامی فراتر از یک تراژدی شخصی
آنچه برای خانواده من رخ داده، تنها یک تراژدی شخصی نیست؛ بلکه نشان میدهد که رژیم از قدرت کلمات و پیامهای مقاومت هراس دارد.
امروز میخواهم از شما بخواهم که گوش دهید و اقدام کنید: اول، از همه دولتها، بهویژه دولت فرانسه، بخواهید این جنایتها باید متوقف شود. کلمات به تنهایی کافی نیست؛ نیازمند اقدامات فوری هستیم.
دوم، پیام مقاومت را به جهان منتقل کنید. کلمات مجاهدین امید مردم ایران برای آزادی و دموکراسی در ایران هستند و شایسته حمایت همه ما میباشند.
بسیار سپاسگزارم.
