نیمه‌شب ۸ دی ماه، مریم اکبری منفرد شانزدهمین سال زندان خود را به پایان رساند در حالی که خیابان های تهران و شهرهای مختلف ایران در تب و تاب تظاهرات ضدحکومتی است.
او متولد ۲۳ آذر ۱۳۵۴ و مادر سه دختر است. مریم اکبری منفرد از مقاوم‌ترین زندانیان سیاسی است که آزاد زیستن را بر تسلیم شدن در برابر رژیم ملایان ترجیح داده است.
او در نیمه شب نهم دیماه ۱۳۸۸بدون اینکه بتواند با دخترانش خداحافظی کند «برای پاره‌ای توضیحات» به زندان اوین منتقل شد، اما هرگز به خانه برنگشت.
علت حبس او دادخواهی برای چهار خواهر و برادرش است که توسط رژیم آخوندی بی‌رحمانه در دهه ۶۰ اعدام شدند. خواهرش رقیه اکبری منفرد، مادر یک دختر خردسال بود، که در میان زندانیان قتل عام شده در تابستان ۱۳۶۷ به پای چوبه دار فرستاده شد.
رنگین‌کمانی از امید
مریم اکبری در طول سال‌هایی که پشت میله‌های زندان سپری کرد، همیشه الهام بخش دیگر زندانیان بوده است. قلب او به وسعت یک دریا پر از احساسات برای همه اطرافیانش است. یکی از هم سلولی‌های او، زندانی سیاسی سابق آتنا فرقدانی، او را زنی توصیف می‌کند که مقاومتش رنگین کمان امید برای همه زندانیان بود.
به همین خاطر، مسئولین زندان برای جلوگیری از الهام‌بخشی او، مریم را از دیگر زندانیان سیاسی جدا کردند.
در ۱۹ اسفند ۱۳۹۹ مریم را به طور ناگهانی از اوین جابجا کرده و با نقض اصل تفکیک جرایم به زندان سمنان به میان زندانیان عادی منتقل کردند؛ جایی که از ملاقات و حتی تماس‌های تلفنی عادی با خانواده‌اش محروم شد.
مریم اکبری منفرد محکومیت ۱۵ساله خود را بدون حتی یک روز مرخصی در روز ۲۰ مهر ۱۴۰۳ به پایان رساند. با این حال، مقامات با پرونده‌سازی جدید، دوران زندان او را دو سال دیگر تمدید کردند. روز اول آبان ۱۴۰۳، او را به زندان بدنام قرچک ورامین منتقل کردند و مدتی نیز در سلول انفرادی نگه داشتند.
بار دیگر، در ۱۷ مهر ۱۴۰۴، زمانی که همه زندانیان سیاسی زن به زندان اوین بازگردانده شدند، مریم از این انتقال محروم ماند.
با وجود بیماری‌های متعدد، همچنان استوار
پس از ۱۶ سال زندان، مریم اکبری منفرد که به کم‌کاری تیروئید مبتلاست، به مشکلات کبدی نیز دچار شده و از دردهای مزمن در ناحیه کمر و زانو رنج می‌برد. طی ماه‌های اخیر، بی‌حسی پا و اختلال در عملکرد زانو به‌طور مکرر برای وی رخ داده که به گفته پزشکان، نشانه‌هایی هشداردهنده از آسیب‌های عصبی و نخاعی است.
پنج پزشک متخصص، از جمله جراح مغز و اعصاب، جراح ارتوپد و پزشکان پزشکی قانونی، به‌اتفاق نظر بر ضرورت فوری انجام عمل جراحی تأکید کرده‌اند. پزشکان هشدار داده‌اند که هرگونه تأخیر بیشتر می‌تواند به آسیب شدید عصبی، از دست دادن توان حرکتی و بی‌اختیاری ادرار منجر شود.
بر اساس آخرین گزارش‌ها، او طی یک هفته چند بار برای فیزیوتراپی و درمان‌های کایروپراکتیک به مراکز درمانی خارج از زندان منتقل شده است. با این حال، مسئولان زندان ادامه درمان را منوط به ارجاع به مراکز درمانی دولتی کرده‌اند؛ مراکزی که فاقد امکانات لازم برای درمان تخصصی مورد نیاز او هستند. درخواست مریم برای مراجعه به مرکز درمانی مناسب با هزینه شخصی، تاکنون بی‌پاسخ مانده است.
این در حالی است که سازمان پزشکی قانونی و قاضی ناظر پیش‌تر با انتقال او به مراکز درمانی تخصصی موافقت کرده بودند. پزشک معالج او نیز نسبت به پیامدهای خطرناک قطع درمان هشدار داده است.
شانزده سال پس از بازداشت غیرقانونی، مریم اکبری منفرد نه به‌دلیل ارتکاب جرم، بلکه صرفاً به‌خاطر طلب حقیقت و دادخواهی برای اعضای اعدام شده خانواده‌اش همچنان در زندان به‌سر می‌برد. با وجود سال‌ها حبس، انزوای طولانی، پرونده‌سازی‌های پی‌درپی و محرومیت عامدانه از درمان فوری، او با اراده‌ای استوار ایستاده است. تداوم زندان او نمادی آشکار از هراس رژیم ملایان از پاسخ‌گویی و از زنانی است که حاضر به سکوت نیستند.
جان مریم اکبری منفرد در خطر است. آزادی فوری و بی‌قیدوشرط او، همراه با دسترسی کامل به درمان تخصصی، نه‌تنها یک الزام قانونی، بلکه یک ضرورت اخلاقی است.
