مقامات رژیم آخوندی ادعا میکنند که روستاهای کشور از امکانات پزشکی و درمانی کافی برخوردارند و هیچ بیماری به دلیل کمبود تجهیزات جان خود را از دست نمیدهد. اما واقعیت، چیزی جز فقر شدید امکانات در مناطق محروم نیست. جان باختن یک مادر جوان بلوچ پس از زایمان، نمونهای تلخ از این وضعیت است؛ جایی که نبود امکانات درمانی، کمبود پزشکان متخصص و سهلانگاری کادر درمانی، زندگی یک زن را گرفت و خانوادهای را عزادار کرد.
یک عمل سزارین معمولی که به فاجعه ختم شد
مینا هوتی، زن ۲۵ سالهای از روستای کنارکمبان در شهرستان نیکشهر، پس از سالها انتظار برای مادر شدن، در پی یک زایمان زودرس و انجام عمل سزارین، به دلیل خونریزی شدید و قصور پزشکی، جان خود را در بیمارستان امام علی زاهدان از دست داد.
پزشکان در بیمارستان نیکشهر عمل سزارین او را انجام دادند، اما به طرز غیرمعمولی این عمل بیش از یک ساعت طول کشید. پس از زایمان، سطح هموگلوبین خون او به شدت کاهش یافت، اما بدون انجام آزمایشهای ضروری و مراقبتهای ویژه، از بیمارستان مرخص شد.
جستجوی ناامیدانه برای دریافت مراقبتهای پزشکی مناسب
چند روز بعد، زمانی که وضعیت جسمانی او وخیم شد، خانوادهاش او را به بیمارستان نیکشهر منتقل کردند، اما این بیمارستان امکانات و تجهیزات لازم برای رسیدگی به وضعیت بحرانی او را نداشت. به دلیل نبود آمبولانس، خانواده مجبور شدند شخصاً او را ابتدا به بیمارستان ایرانشهر و سپس به بیمارستان امام علی زاهدان منتقل کنند.
با این حال، در بیمارستان امام علی زاهدان نیز مشکلات ادامه یافت. این بیمارستان فاقد پزشک متخصص خون و هماتولوژی بود و مراقبتهای لازم برای درمان او انجام نشد. ابتدا در بخش داخلی زنان بستری شد، اما پس از وخامت حالش و بیهوش شدن، او را به ICU منتقل کردند. پزشکان اعلام کردند که کلیههایش از کار افتاده و ریههایش پر از مایع شده است، اما بخش ICU این بیمارستان حتی دستگاه دیالیز نداشت.
انتقالی بیرحمانه و غیرانسانی
فاجعه زمانی عمیقتر شد که مشخص شد این بیمار هر شب در سرمای زاهدان، در حالی که به دستگاه ونتیلاتور متصل بود، مجبور به طی ۵۰۰ متر مسیر در فضای باز برای انجام دیالیز در ساختمانی دیگر بود. این جابهجاییهای غیرانسانی، وضعیت اکسیژن خون او را بحرانیتر کرد، تا جایی که متخصص بیهوشی در نهایت اجازه انتقال مجدد را نداد. دو شب پس از این شرایط سخت، این مادر جوان جان خود را از دست داد.
نظام سلامت در حال فروپاشی
مرگ مینا هوتی تنها یکی از هزاران قربانی سیستم درمانی بحرانزده ایران است. در حالی که جان شهروندان برای رژیم ایران کمترین ارزشی ندارد، هر ساله هزاران پزشک و پرستار به دلیل شرایط کاری سخت و نبود امکانات، یا کشور را ترک میکنند یا به مشاغل دیگر روی میآورند. نتیجه این وضعیت، بیمارستانهایی با کمبود پزشک متخصص، نبود تجهیزات حیاتی و سهلانگاریهای مرگبار است.
در مقابل، رژیم ایران به جای رسیدگی به زیرساختهای بهداشت و درمان، میلیونها دلار را صرف صدور تروریسم، جنگافروزی در منطقه و توسعه برنامههای هستهای برای بقای خود میکند. در چنین شرایطی، قربانیان اصلی مردم عادی هستند که در نبود امکانات پزشکی، یکی پس از دیگری جان میبازند. مینا هوتی نه اولین قربانی این سیستم فاسد بود و نه آخرین آن خواهد بود.
