سکینه پروانه، زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین، از شهریورماه ۱۴۰۳ تاکنون به مدت بیش از ۹ ماه از حق تماس تلفنی با خانواده خود محروم بوده است. این محرومیت، که بر اساس بخشنامهای رسمی و به دستور مستقیم قاضی به اجرا درآمده، بهعنوان نمونهای آشکار از اعمال فشار مضاعف بر زندانیان سیاسی مورد انتقاد قرار گرفته است.
خانم پروانه طی این مدت بارها نسبت به این اقدام غیرقانونی و غیرانسانی اعتراض کرده و خواستار بازگرداندن حق ارتباط با خانوادهاش شده است، اما تاکنون هیچ پاسخ رسمی یا اقدام موثری از سوی مسئولان زندان اوین یا دستگاه قضایی دریافت نکرده است.
این محرومیت بخشی از سیاستهای سرکوبگرانه و سیستماتیک رژیم ایران است که با هدف شکستن اراده زندانیان سیاسی و اعمال فشار روانی بر آنان انجام می شود.
سکینه پروانه، که پیشتر در زندان وکیلآباد مشهد محبوس بود، در تاریخ ۱۵ فروردینماه ۱۴۰۳ به زندان اوین منتقل شد. با گذشت ماهها از انتقال او، محدودیتهای اعمالشده همچنان ادامه دارد.
دلیل این محرومیت این است که سکینه پروانه در اردیبهشت ۱۴۰۳در اعتراض به شرایط زندان و همدردی با خانوادههایی که فرزندانشان را در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ از دست دادهاند، دست به اعتصاب غذا زد. محرومیت وی از ۲۴شهریورماه ۱۴۰۳ آغاز شده و تا کنون هم ادامه دارد.
سکینه پروانه کیست؟
سکینه پروانه متولد سال ۱۳۶۷، در اوایل پائیز ۹۸ توسط مأموران امنیتی به بهانه ملاقات با خانواده اش در شهر سلیمانیه کردستان عراق بازداشت شد. وی پس از انتقال به مرز ایران و عراق، به مدت ۱۰ روز در بازداشتگاههای مریوان و سنندج محبوس بود و سپس به زندان اوین منتقل شد. وی در بند دو الف، بند ۲۰۹ و بند زنان زندان اوین تحت سخت ترین شرایط بازجویی همراه با شکنجه های جسمی و روحی قرار گرفت. وی در تمام این مدت از حق ملاقات با خانواده اش محروم بود.
در فروردین ۱۳۹۹، سکینه پروانه در پی شعارنویسی روی دیوارهای زندان اوین به زندان قرچک منتقل شد. او را به مدت چهار روز با دستبند و پابند در سلول انفرادی نگه داشتند و سپس به بیمارستان روان درمانی امین آباد در شهرری منتقل کردند. وی ۲۵ روز در شرایط سخت این تیمارستان نگهداری شد و سپس به بند قرنطینه زندان قرچک ورامین بازگردانده شد.
سکینه پروانه در تاریخ ۵ خرداد ۱۳۹۹ در اعتراض به صدور ۵سال حبس تعزیری و ۲سال محرومیت از عضویت در گروههای سیاسی و همچنین حبس در شرایط عدم تفکیک جرائم، در زندان قرچک دست به اعتصاب غذا زد.
وی در تاریخ ۱۴ تیرماه ۱۳۹۹ در حالی که آثار کبودی و ضرب و شتم روی بدنش وجود داشت مجدداً به زندان اوین منتقل گردید و در مردادماه به اتهام «اغتشاش در زندان» به دو سال حبس محکوم شد.
سکینه پروانه در زندان اوین چند بار دست به اعتصاب غذا زد. سپس در تاریخ ۶ آبان ۹۹ از بند زنان اوین به زندان قوچان منتقل شد. سکینه پروانه بعد از اطلاع از احتمال تبعید به زندان اصفهان، به مدت ۲۰ روز دست به اعتصاب غذا زد و لب های خود را دوخت. ولی مأموران زندان در همین وضعیت او را مورد ضرب و شتم قرار دادند.
سکینه پروانه در یکشنبه شب ۲۳ آذر ۹۹، از زندان قوچان به زندان مرکزی مشهد منتقل گردید. وی در این زندان از ملاقات و تماس با خانواده خود محروم بود. وی برای اعتراف اجباری علیه خود، تحت فشار سپاه پاسداران قرار داشت.
خانم پروانه روز ۲۶بهمن ۱۴۰۱ در حالی که چهارمین سال از دوران محکومیت خود را سپری می کرد از زندان وکیل آباد مشهد آزاد شد.
در گزارشاتی که در شبکه اجتماعی آمده است سپاه پاسداران از حدود ۴ سال قبل تمام مدارک سجلی سکینه پروانه را ضبط و علیرغم آزادی این زندانی سیاسی از زندان، مدارک به وی برگردانده نشدند. لذا خانم پروانه در ابتدایی ترین امور زندگی نظیر اجاره مسکن، کارکردن، خرید سیمکارت تلفن همراه و سایر امورات دچار مشکل بود.
