دستمزد زنان یک سوم مردان است و زنان کارگر شیراز در بدترین شرایط مشغول به کار هستند.
زهرا درویشی، رئیس اتحادیه زنان کارگر شیراز، درباره محیط کار غیراستاندارد زنان گفت، «عواملی مانند محیط مناسب برای شیردهی کودکان و دستمزد برابر با مردان برای کارگران زن استان وجود ندارد.» (خبرگزاری حکومتی ایلنا – ۲۹ آبان ۹۸)
درویشی ادامه داد: «در محیط های کار استان و شرکتهای مستقر در شهرک صنعتی، دستمزد زنان با مردان برابر نیست و کارفرمایان با این بهانه که معاش و مخارج خانوار بر دوش مردان است حقوق زنان را یک سوم کمتر از مردان در نظر می گیرند و این مهم ظلمی به بانوان بدسرپرست و آسیب پذیر شده است.»
درویشی گفت، «در قانون کار هیچگونه نگاه جنسیتی وجود ندارد و سهم بانوان با آقایان برابر است اما از قانون کار در ایران ورق پاره ای بیش نمانده است.»
در یک مصاحبه دیگر، مهین فرهادی زاد، معاون وزیر ورزش، از تبعیض میان زنان و مردان ورزشکار پرده برداشت و گفت: «هنوز مربیان زن ما به اندازه مربیان مرد دستمزد نمیگیرند و باید این تبعیض برداشته شود.» (خبرگزاری رسمی ایرنا – ۲ آذر ۱۳۹۸)
پیش از این نیز یک گزارش درباره وضعیت دستمزدهای پایین زنان تحصیلکرده در آستارا منتشر شده بود. تفاوت دستمزد زنان تحصیلکرده در شهر آستارا با مردان باورنکردنی است. یکی از دلایلی که زنان مجبور هستند با همین حقوق پایین سر کار بروند ترس از خانه نشینی و انزوا است.
آقای احمد شهید، گزارشگر ويژه سازمان ملل درباره حقوق بشر در ایران، در گزارش اوت ۲۰۱۴ خود به مجمع عمومی ملل متحد به موضوع «مشاركت جنسيتي و تفاوتهاي درآمدها» پرداخت و تأكيد كرد، «نرخ مشاركت زنان در كار با حقوق، پايين است. تخمين زده مي شود كه زنان ايراني پايين ترين ميانگين درآمد در آسيا و پاسيفيك را دارند. مردان 4.8برابر بيشتر از زنان درآمد دارند و اين شكاف درآمد بين مردان و زنان ايراني را به يكي از بالاترين شكافها در جهان تبدیل کرده است.»
