رز اشنایدرمن (۶ آوریل ۱۸۸۲ – ۱۱ اوت ۱۹۷۲) از پیشگامان جنبش کارگری، فمینیستی و اصلاحات اجتماعی در آمریکا بود؛ زنی با صدایی پرقدرت که در اوایل قرن بیستم، چهرهی جنبش کارگری را دگرگون کرد. او در لهستان به دنیا آمد و در محلهی فقیرنشین «لوئر ایست ساید» نیویورک بزرگ شد؛ جایی که از نزدیک با واقعیتهای تلخ کار در کارخانه آشنا شد. همین تجربهها، انگیزهی او را برای مبارزهی مادامالعمر در راه حقوق کارگران، دستمزد منصفانه و شرایط کاری ایمن برانگیخت.
اشنایدرمن بهعنوان یکی از بانفوذترین زنان در جنبش کارگری ایالات متحده، سازماندهندهی کارگران زن در صنعت پوشاک بود و نقش برجستهای در اتحادیهی زنان کارگر ایفا کرد. پس از آتشسوزی کارخانهی تریانگل شرتویست در سال ۱۹۱۱ که جان ۱۴۶ کارگر را گرفت، رهبری و سخنان پرشور او موجی از اصلاحات در ایمنی محیط کار را به همراه داشت. جملهی معروفش که گفت: «کارگر باید نان داشته باشد، اما گل هم لازم دارد»، به شعاری ماندگار برای عدالت کارگری و کرامت انسانی بدل شد.
فراتر از فعالیتهای کارگری، رز اشنایدرمن از مدافعان پرشور حق رأی زنان بود و باور داشت برابری سیاسی لازمهی عدالت اقتصادی است. او همکاری نزدیکی با النور روزولت داشت و در شکلگیری بسیاری از سیاستهای کارگری «نیو دیل» در دههی ۱۹۳۰ نقش مؤثری ایفا کرد.
میراث رز اشنایدرمن همچنان زنده است؛ نمادی از شجاعت، همدلی و ایمان به برابری. تلاشهای خستگیناپذیر او نهتنها قوانین کار در آمریکا را دگرگون ساخت، بلکه گامی بزرگ در مسیر برابری جنسیتی و اصلاحات اجتماعی برداشت.
