راحله راحمی پور، فعال مدنی ۷۲ ساله، همچنان در شرایط وخیم جسمانی در زندان اوین نگهداری میشود. وی که از بیماریهای متعددی از جمله تومور مغزی، بیماری قلبی، فشار خون و دیابت رنج میبرد، علیرغم تأکید پزشکی قانونی بر نیاز فوری به درمان، از دسترسی به خدمات درمانی مناسب محروم مانده است.
وضعیت جسمی این فعال مدنی بهحدی وخیم است که گاه دچار ضعف شدید و بیحالی شده و همبندیهایش نگران وضعیت او هستند. با این حال، مقامهای قضایی نهتنها از اعزام او به مراکز درمانی خودداری کردهاند، بلکه آزادی مشروط وی را نیز رد کردهاند.
پزشکی قانونی پیشتر صراحتاً اعلام کرده بود که خانم راحمی پور قادر به تحمل کیفر نیست و ادامه حضور او در محیط پرتنش زندان میتواند وضعیت سلامتیاش را بحرانیتر کند. اما به نظر میرسد که همراهی او با اعتراضات داخل زندان، عاملی برای تشدید فشارها علیه وی شده است. گزارشها حاکی از آن است که دادستانی صراحتاً به او اعلام کرده که به دلیل مشارکت در اعتراضات داخل بند، هیچ اقدامی برای بررسی وضعیت پرونده یا درمان او صورت نخواهد گرفت.
راحله راحمی پور نخستین بار در آبان ۱۳۹۸ بازداشت و پس از مدتی آزاد شد. دادگاه انقلاب تهران در سال ۱۳۹۹ او را به شش سال حبس محکوم کرد. در آبان ۱۴۰۲، پس از حضور در دادسرای اوین، مجدداً بازداشت و جهت اجرای حکم به زندان منتقل شد.
با گذشت ماهها از بازداشت مجدد، این فعال مدنی همچنان در شرایط نگرانکنندهای در زندان اوین نگهداری میشود و از حداقل حقوق درمانی خود نیز محروم است.
زندانی سیاسی راحله راحمی پور از خانواده های دادخواه شهیدان دهه ۶۰ می باشد. خانم راحمی پور سالهاست که برای روشن شدن حقیقت درباره ناپدید شدن برادر و برادرزادهاش که در دهه شصت در زندان بودهاند، تلاش میکند.
حسین راحمی پور، دندانپزشک، به همراه همسر باردارش در سال ۶۲ بازداشت شدند. گلرو راحمی پور در زندان اوین به دنیا آمد. وی در حالی که ۱۵ روزه بود، تحت پوش انجام مراقبتهای پزشکی از مادرش جدا شد و به او بازگردانده نشد. مقامات در فروردین ماه ۶۳ به خانواده راحمی پور اطلاع دادند که گلرو درگذشته است گواهی فوت یا محل دفن او را نشان ندادند.
