روز سهشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۴، بازنشستگان فرهنگی و نیروهای نهضت سوادآموزی در مقابل ساختمان مرکزی وزارت آموزش و پرورش در تهران دست به اعتراض زدند. در این حرکت اعتراضی، زنان معلم و فرهنگی نقش محوری داشتند و اکثریت جمعیت حاضر را تشکیل میدادند.
معترضین، بهویژه بازنشستگان سال ۱۴۰۲، با شعارهایی نظیر «دیگه نگین نداریم، خسته از این شعاریم» خواستار پرداخت فوری معوقات رتبهبندی شدند؛ معوقاتی که بیش از چهار سال است بر زمین مانده است.
در کنار آنان، نیروهای نهضت سوادآموزی برای سومین روز متوالی تجمع کردند و بر ضرورت ابلاغ فوری شیوهنامه حقالتدریسی تأکید کردند.
آنان هشدار دادند که بیتوجهی وزارتخانه به مطالباتشان نهتنها حق معلمان را پایمال میکند، بلکه آینده آموزش در کشور را نیز با بحران جدی مواجه میسازد.
همزمانی این دو اعتراض، بار دیگر نشان داد که فرهنگیان ــ از بازنشستگان تا معلمان نهضت سوادآموزی ــ بهویژه زنان، در خط مقدم دفاع از حقوق صنفی و آموزشی ایستادهاند و سکوت و بیعملی مسئولان را برنمیتابند.
