قضائیه رژیم کلیه زنان زندانی سیاسی و جرائم عادی در استان آذربایجان غربی را به زندان مرکزی ارومیه منتقل کرد.
بر اساس گزارشات حدود ۳۰۰زن زندانی در تاریخ ۲ آبان ۹۹، به زندان مرکزی ارومیه منتقل شدند. رژیم هنوز در این خصوص هیچ توضیح مشخصی نداده است.
زندان مرکزی ارومیه یکی از زندان هایی است که در شرایط گسترش کرونا وضعیت بسیار وخیمی دارد. فروردین ماه ۹۹، فاطمه علیزاده ۵۳ساله از کرمانشاه به دلیل ابتلا به کرونا در بند زنان زندان ارومیه جان باخت. زنان زندانی در اعتراض به مرگ این زن و ابتلای تعداد دیگری از زنان، اعتصاب غذا کردند.
وضعیت کنونی زندان مرکزی ارومیه
این زندان در جاده ارومیه به تبریز و در ۱۵ کیلومتری مرکز شهر ارومیه قرار دارد. متهمان و محکومان سیاسی و امنیتی و افراد متهم به جرایم عادی در ۱۷ بند این محل نگهداری می شوند.
بند زنان یک سالن بزرگ است و ۲۰۰ زن زندانی تا قبل از این انتقال در این محل محبوس بودند. این محل به صورت کوپه بندی با دیوارهای کوتاه به ۸ اتاق تقسیم شده است. هر اتاق شامل ۱۶ تخت با حدود ۳۰ زن زندانی است. در نتیجه نصف جمعیت هر اتاق به صورت کف خواب به سر می برند و جایی برای استراحت ندارند.
برای این ۲۰۰ نفر فقط ۵ دستشویی و ۳ حمام وجود دارد. اکثر مواقع دستشویی ها خراب و غیرقابل استفاده می باشد. آب گرم برای استحمام به طور معمول قطع است و زندانیان مجبورند با آب سرد حمام کنند.
در این بند کودکان نیز همراه با مادرانشان در زندان بسر می برند. با توجه به شلوغی و کثیفی این بند، کودکان در معرض بیماریهای مختلفی از جمله بیماریهای گوارشی، پوستی و … قرار دارند.
بنابراین، ۳۰۰زن زندانی به یک محل فشرده و به دور از هر امکان بهداشتی و درمانی منتقل شده اند. هدف رژیم از فشرده کردن هرچه بیشتر زندان ها کشتار زندانیان و مخالفان سیاسی از طریق ویروس کرونا است.
مقاومت ایران تا کنون بارها از مجامع بین المللی خواستار اقدام فوری برای آزادی کلیه زندانیان به طور خاص زنان زندانی سیاسی شده است.
تنبیه زنان زندانی در زندان کرمانشاه
در تحولی دیگر در مورد زنان زندانی، پس از حمله به زنان زندانی در کانون اصلاح و تربیت کرمانشاه مسئولان زندان اقدام به اعمال محدودیت های بیشتری برای این زنان کردند.
خانواده یکی از این زنان زندانی گفت، «در چند روز گذشته به دنبال انتشار خبر اعتراض زندانیان زن در زندان کرمانشاه، مسئولان زندان تعدادی از زندانیان را احضار و تهدید به تبعید به زندان های دور افتاده کردند. همچنین داروی بیماران زندانی نیز به عنوان تنبیه قطع و تماس های تلفنی زندانیان محدود شده است.»
