النور راس تیلور (۳۰ ژوئن ۱۹۲۰ – ۳۰ دسامبر ۲۰۱۱) شاعر آمریکایی بود که به خاطر دقت زبانی، آرامش عمیق و ترسیم زندگی زنان در جنوب ایالات متحده شهرت داشت. با وجود آنکه فعالیت ادبی‌اش پنج دهه به طول انجامید، آثارش تنها در سال‌های پایانی عمر به طور گسترده مورد تقدیر قرار گرفت.
النور راس تیلور در مزرعه‌ای نزدیک نور‌وود در کارولینای شمالی به دنیا آمد و از کودکی به نوشتن علاقه نشان داد و شعرهایش در روزنامه‌های محلی منتشر می‌شد. او در کالج زنان دانشگاه کارولینای شمالی در گرینزبورو تحصیل کرد و سپس در دانشگاه وندربیلت ادامه تحصیل داد؛ جایی که با رمان‌نویس «پیتر تیلور» آشنا شد. آن دو در سال ۱۹۴۳ ازدواج کردند و النور سال‌ها بیشتر وقت خود را صرف خانواده و حمایت از فعالیت ادبی همسرش کرد، و اغلب نوشته‌های خودش را کنار گذاشت.
سرانجام، او به عنوان صدایی متمایز در شعر آمریکا شناخته شد و شش مجموعه شعر منتشر کرد: بیابان بانوان (۱۹۶۰)، خوش‌آمد اومنیدها (۱۹۷۲)، گزیده اشعار جدید و منتخب (۱۹۸۳)، روزها می‌روند/روزها بازمی‌گردند (۱۹۹۱)، فراغت دیرهنگام (۱۹۹۹) و صداهای اسیر: اشعار منتخب و جدید، ۱۹۶۰–۲۰۰۸ (۲۰۰۹ . آثار او که به خاطر ساختار پاره‌پاره، زبان خلاقانه و خویشتنداری عاطفی شناخته می‌شوند، اغلب به تنهایی، استقامت و واقعیت‌های ناگفته زندگی درونی زنان می‌پرداخت. منتقدان سبک او را با امیلی دیکنسون، الیزابت بیشاپ و ماریان مور مقایسه کرده‌اند.
در سال‌های پایانی عمر، جوایز متعددی به النور راس تیلور تعلق گرفت؛ از جمله جایزه شلی مموریال، بورسیه آکادمی هنرها و ادبیات آمریکا، جایزه ادبی کتابخانه ویرجینیا، جایزه آیکن تیلور برای شعر مدرن آمریکا و جایزه ویلیام کارلوس ویلیامز. در سال ۲۰۱۰، در ۹۰ سالگی، او برنده جایزه معتبر «روث لیلی» برای یک عمر دستاورد ادبی شد.
با وجود این افتخارات، تیلور شخصیتی فروتن و خلوت‌گزین باقی ماند و به ندرت در جمع شعر می‌خواند. او به ماندگاری آرام کلمات بر صفحه ایمان داشت و روزی گفت: «اگر واقعاً بخواهید بنویسید، می‌توانید.» او بیشتر عمر خود را در شارلوتزویل، ویرجینیا گذراند و در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۱ در فالز چرچ، ویرجینیا، در ۹۱ سالگی درگذشت.
