شامگاه سهشنبه ۳۱ تیر ۱۴۰۴، اعتراضات سبزوار وارد دومین شب متوالی خود شد؛ اعتراضاتی که اینبار با پیشتازی زنان خشمگین و معترض به خاموشیهای گسترده و بحران شدید کمآبی، بار دیگر خشم عمومی نسبت به بیکفایتی ساختار حکومتی رژیم ایران را به خیابان کشاند.
دهها تن از شهروندان جانبهلبرسیده سبزوار، از جمله تعداد زیادی از زنان، با تجمع مقابل ساختمان فرمانداری، صدای اعتراض خود را علیه وضعیت بحرانی زندگی روزمره و بیپاسخی مسئولان بلند کردند. در میان فریادهای «نه برق داریم، نه آبی ــ فرماندار تو خوابی»، زنان نقشی محوری در هدایت شعارها و انسجام جمعیت ایفا کردند. آنان نهتنها سکوت را شکستند، بلکه رهبری میدان را به دست گرفتند.
حضور پررنگ نیروهای امنیتی و بسیجیها نیز نتوانست مانع شکلگیری این تجمع اعتراضی شود. مأموران با شلیک گاز اشکآور و ضربوشتم، تلاش کردند جمعیت را متفرق کنند، اما معترضان با شجاعت ایستادند و شعاردادند: «فقط کف خیابون بهدست میاد حقمون» و «نترسید نترسید، ما همه با هم هستیم» «بیشرف، بیشرف» «دیار سربداران،حقت رو فریاد بزن»
بنابر گزارشهای محلی، دستکم ۱۰ تن از معترضان بازداشت شدهاند.
خشم عمومی از فراتر از سبزوار
اعتراضات شبانه در سبزوار بازتابی از بحرانی سراسری است که اکنون بخشهای وسیعی از ایران را درگیر کرده است. خاموشیهای پیدرپی، قطع مکرر آب، و ناتوانی مسئولان در تأمین نیازهای پایهای، موجی از نارضایتی و اعتراض را از تهران تا تبریز، از اهواز تا اصفهان بهراه انداخته است.
یکی از زنان معترض با صدای بلند خطاب به جمعیت گفت:
«این فقط قطع آب و برق نیست، این خفهکردن زندگی ماست.»
با ادامه موج بیسابقه گرما، رژیم آخوندها ناتوان از حل مساله آب و برق، به تعطیلی ادارات، بانکها، مراکز دولتی و آموزشی روی آورده است. طبق نقشه ای که در رسانه های حکومتی منتشر شده است، روز چهارشنبه 24 استان از ۳۱ استان کشور تعطیل است.
شرکت آب و فاضلاب اعلام کرد: تهران در بدترین وضعیت منابع آبی در ۱۰۰ سال اخیر قرار گرفته است، سد ماملو در شهریور از مدار خارج خواهد شد، پس از آن سدهای لارـ لتیان و کرج نیز دیگر توان تأمین آب نخواهند داشت. (عصر ایران -۳۰ تیر ۱۴۰۴)
سبزوار؛ از قیام سربداران تا اعتراضات امروز
این اعتراضات در شهری شکل گرفته که پیشینه تاریخیاش با مبارزه علیه ظلم گره خورده است. سبزوار، خاستگاه جنبش «سربداران» در قرن هشتم هجری است؛ جنبشی مردمی که با شعار «سر به دار میدهیم، تن به ذلت نمیدهیم» در برابر سلطه مغولان ایستاد و نخستین حکومت مستقل شیعهمذهب را در ایران بنا نهاد.
امروز، زنان سبزوار در امتداد همان تاریخ ایستادگی، بار دیگر پرچم مقاومت را برافراشتهاند. آنها نهفقط علیه بیآبی و بیبرقی، بلکه علیه ساختار سرکوب فریاد اعتراض سر دادهاند.
واهمه رژیم ایران از تکرار خیزشهای سراسری
سران رژیم ایران که از گسترش موج اعتراضات مردمی بیم دارند، بار دیگر به راهکار همیشگی سرکوب متوسل شدهاند. اما حضور شجاعانه زنان در صف مقدم تظاهرات و استمرار شعارها علیرغم فضای امنیتی، نشان میدهد که صبر مردم، بهویژه زنان، به پایان رسیده و اعتراض دیگر نه یک مطالبه مقطعی، که نشانهای از خیزشی عمیقتر و آگاهانهتر برای سرنگونی تمامیت این رژیم است.
