بامداد پنجشنبه ۲۳ مرداد ۱۴۰۴، مردی در یکی از شهرستانهای استان گلستان، همسر و دو فرزند خود را به قتل رساند و سپس برای ادامه جنایت به منزل خانواده همسرش در یکی از محلههای شهرستان آمل، استان مازندران رفت.
او با استفاده از سلاح کمری، دو خواهر همسر، پدر همسر، باجناق و فرزند خردسال او را هدف گلوله قرار داد و به قتل رساند.
در نتیجه این حمله مرگبار، در مجموع ۸ تن شامل سه زن ، سه کودک و دو مرد جان باختند و سه عضو دیگر خانواده نیز به شدت مجروح و به بیمارستان منتقل شدند.
قاتل پس از این کشتار، با همان اسلحه به زندگی خود پایان داد. منابع محلی انگیزه این جنایت را «اختلافات خانوادگی» عنوان کردهاند.
این قتلها در زمره قتل زنان در چارچوب خشونتهای خانوادگی و شریک زندگی قرار میگیرند و بر اساس چارچوبهای سازمان زنان سازمان ملل، دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل، و سازمان بهداشت جهانی، شکلی حاد و افراطی از خشونت علیه زنان محسوب میشوند.
ریشه یابی قتل زنان در ایران
فجایع اجتماعی آبشخور و ریشه سیاسی دارند. در تحلیل نهایی، ریشه اصلی ابعاد گسترده قتل زنان در ایران را باید در رژیم ضدبشری و زنستیز آخوندی جستوجو کرد؛ رژیمی که خاستگاه کلان عقدههای این برهه از تاریخ ایران است. زنان و دختران، قربانیان اصلی ایدئولوژی و سیاستهای زنستیزانه این رژیم می باشند.
این قتلها بیش از آنکه اقدامهای فردی پدران یا شوهران باشند، محصول مجوزهای آشکار و پنهان قانونی هستند که از ایدئولوژی ارتجاعی حاکم سرچشمه میگیرند؛ رژیمی که هر سه ساعت یک نفر را اعدام میکند، خشونت علیه زنان را جرمانگاری نکرده و هیچ حمایت قانونی از زنان آسیبپذیر به عمل نمیآورد.
در جمعبندی، نرخ نگرانکننده قتل زنان و بهاصطلاح قتلهای ناموسی در ایران، از زنستیزی و مردسالاری ریشهدار و نهادینهشده در قوانین رژیم آخوندی ناشی میشود؛ رژیمی که بیتردید به دست مردم ایران سرنگون خواهد شد.
