برچسب: رهبری زنان

رهبری زنان بالاترین شاخص مبارزه علیه دیکتاتوری زن ستیز ملایان

پس از پیروزی قیام مردم ایران در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ بر علیه دیکتاتوری شاه، مردم ایران و به طور خاص زنان ایرانی در پی برخورداری از حقوق و آزادی های انسانی خود بودند تا جامعه نوینی بر پاکنند اما رهبری انقلاب توسط خمینی به سرقت رفت و از همان روزهای اول به سرکوب آزادی های زنان کمر بست.

رژیم استبداد مذهبی ملایان بر تبعیض جنسی بنا شده بود. لاجرم زنان نیز باید درست در نقطه مقابل در رهبری جنبش ضد دیکتاتوری ولایت فقیه ایفای نقش می کردند.

زنان پیشتاز مجاهد همچون اشرف رجوی راه را برای پیوستن زنان به مبارزه باز کردند و زنان و دختران آگاه ایرانی در ابعاد بسیار گسترده به صف مبارزه علیه رژیم ملایان پیوستند.

مقاومت ایران و سازمان مجاهدین خلق با سرمایه گذاری بر رهبری زنان جنبش را دستخوش یک دیگرگونی بنیادین در اندیشه و عمل نمود.

قرار گرفتن مریم رجوی در موضع رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران در سال ۱۳۶۴ پاسخی بود به دهها هزار زن دلاور مجاهد خلق که با پذیرش خطرهای بزرگ و تحمل وحشیانه ترین شکنجه ها، جان خود را فدیه دفاع از حقوق مردم خود کرده بودند. در عین حال، این اعلام جنگی بود به فرهنگ زن ستیزی و بینش و عملکرد بنیادگرایانه ملایان.

در ۱۴ مرداد سال ۱۳۷۲ با انتخاب ۲۴زن در هیأت شورای رهبری مجاهدین،  نقطه عطفی در مبارزات زنان ایران و اپوزیسیون ایران یعنی سازمان مجاهدین خلق ایران رقم زده شد. شورایی تماماً از زنان که در رأس همه امور قرار می گرفت و در سالهای بعد به شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق متشکل از ۱۰۰۰ زن قهرمان تکامل پیدا کرد.

رهبری زنان در همه امور، وجه تمایز اپوزیسیون ایران با دشمنش می باشد بقای خود را در سرکوب زنان به عنوان رکنی از ارکان حاکمیت خویش می یابد.

رهبری زنان در قیام های سراسری در ایران نتیجه این مبارزات تاریخی و الگو قرار دادن زنان پیشتاز در جنبش اپوزیسیون توسط زنان ایرانی است.