روز شنبه ۲ اسفند ۱۴۰۴ (۲۱ فوریه ۲۰۲۶)، در آستانه ۸ مارس روز جهانی زن، کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران میزبان یک کنفرانس بین المللی با عنوان «رهبری زنان، ضرورت یک ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک» در پاریس بود. در این کنفرانس که با حضور زنان قانونگذار، دانشگاهیان ، متفکران و شخصیت های برجسته سیاسی برگزار شد، سخنرانان بر مسئله مشارکت سیاسی و رهبری زنان به عنوان عنصر تعیین کننده در یک جامعه دموکراتیک انگشت گذاشتند.
در این کنفرانس ایو بورگ بونلو، نماینده پارلمان مالت، نیز حضور داشت و سخنرانی کرد. مشروح سخنرانی در زیر آمده است:
ایو بورگ بونلو: حقوق بشر، دموکراسی و آزادی، امتیازاتی منحصراً غربی نیستند؛ آنها آرمانهای بشریاند
عصر بخیر. خانم رجوی، دوستان عزیز.
امشب در تهران، دختربچهای در خانهاش روی زمین نشسته است. نمیداند فردا چه در انتظار اوست، اما آمارها گویای همه چیز هستند. احتمال اینکه او با خشونتی روبرو شود که آرزوها و آزادیهایش را از او سلب کند، بسیار زیاد است. احتمال اینکه قبل از آنکه حتی فرصتی برای فکر کردن داشته باشد، زندگیاش توسط دیگران انتخاب شود. با این حال، او نیز مانند میلیونها کودک دیگر در سراسر جهان، با کرامتی ذاتی متولد شده است. او همان ارزش و همان حق رویاپردازی را دارد که متعلق به هر ایرانی است.
حقوق بشر، دموکراسی و آزادی، امتیازاتی منحصراً غربی نیستند؛ آنها آرمانهای بشری هستند. تمام مردان و زنان برابر متولد شدهاند و دارای حقوقی سلبناپذیرند. هر روز، جوانان ایرانی به خیابانها میآیند، در حالی که میدانند ممکن است با گلوله روبرو شوند، زندان در انتظارشان باشد یا هرگز به خانه بازنگردند. مادرانی که سراسیمه تلاش میکنند فرزندانشان، پسران و دخترانشان را از میان ردیفهای طولانی کیسههای جسد شناسایی کنند. قابل درک است که این مردم به دنبال امتیاز گرفتن یا اصلاحات نیستند. آنها آمادهاند جان خود را فدای آزادی کنند و این وظیفه ماست که تا پایان در کنارشان باشیم.
ایو بورگ بونلو: وقتی مردم به پا میخیزند و حاضر به فدا کردن جان خود میشوند، رژیمها و دیکتاتورها به لرزه میافتند
این یک نبرد وجودی میان استبداد مذهبی و کرامت اولیه انسانی است. علیرغم تلاشهای یک رژیم بزدل برای خاموش کردن صدای مردم از طریق قطع اینترنت و ارتباطات، حقیقت همچنان به ما میرسد. این من را به یاد جملهای از جان اف کندی بزرگ میاندازد: «آزادی سختیهای بسیاری دارد و دموکراسی کامل نیست، اما ما هرگز مجبور نبودهایم دیواری بنا کنیم تا مردممان را در داخل کشور نگه داریم.» دولتهایی که شایسته مردمشان هستند، از آنها نمیترسند.
رژیمی که معترضان را به قتل میرساند، روزنامهنگاران را زندانی میکند و مخالفان را اعدام میکند، قوی نیست؛ بلکه وحشتزده است. این رژیم از مردمش میترسد، از حقیقت میترسد و از نور هراس دارد؛ زیرا میداند که تنها در تاریکی میتواند زنده بماند. همانطور که تاریخ به ما نشان میدهد، وقتی مردم به پا میخیزند و حاضر به فدا کردن جان خود میشوند، رژیمها و دیکتاتورها به لرزه میافتند. آزادی اجتنابناپذیر میشود؛ در طول تاریخ: زندگی، آزادی و جستجوی سعادت؛ آزادی، برابری، برادری؛ زن، زندگی، آزادی، مقاومت.
این فراخوان شماست و تنها به یک طریق میتوان به آن احترام گذاشت. تنها راه ارج نهادن به جانهای از دست رفته، دستیابی به آزادی واقعی است. مانند زندگی مهسا امینی که به خاطر کمی آزاد سرکردن روسریش به قتل رسید، و هزاران نفر دیگر که بیدلیل کشته شدند. مهسا ۲۲ ساله بود؛ یعنی همسن امروز من که در برابر شما ایستادهام. او تمام زندگیاش را پیش رو داشت؛ رویاها، نقشهها و آیندهای برای ساختن. جوانان در ایران تحصیلکرده، توانمند و فوقالعاده هستند. آنها مهندس، دانشمند، پزشک، وکیل، کارگر، فعال و نوآور هستند. آنها نیازی ندارند که توسط یک دیکتاتور از شر دیکتاتور دیگر نجات یابند. آنها به فرصتی نیاز دارند تا کشورشان را بازسازی کنند و آیندهای عادلانهتر، قویتر و آزادتر بسازند.
ایو بورگ بونلو: مردم ایران برای انجام این کار از تاریخ اجازه نمیگیرند؛ شما خود در حال نوشتن آن هستید
حق تعیین سرنوشت. این جنبش سازمانیافته است. شما دقیقاً میدانید برای چه میجنگید. مردم در خیابانها دقیقاً میدانند برای چه میجنگند. طرح شما: دموکراسی، حاکمیت قانون، احترام به حقوق بشر، برابری در برابر قانون و جدایی دین از دولت. مردم ایران از ما میخواهند که در کنارشان بایستیم، سخن بگوییم، عمل کنیم، نمایندگان مشروع آنها را به رسمیت بشناسیم و رژیمی را که تنها با خون زنده مانده است، منزوی کنیم. آزادی هدیهای نیست که مستبدان به کسی ببخشند؛ آزادی امری ذاتی است. حقی است که توسط مردم بازپس گرفته میشود. و مردم ایران برای انجام این کار از تاریخ اجازه نمیگیرند؛ شما خود در حال نوشتن تاریخ هستید. متشکرم.
