جمعی از زنان زندانی سیاسی هوادار سازمان مجاهدین خلق ایران محبوس در زندان قرچک با انتشار بیانیهای، تلاش نهادهای امنیتی رژیم برای جابجایی اجباری سعید ماسوری، از قدیمی ترین زندانیان سیاسی ایران، از زندان قزلحصار به زندان زاهدان را محکوم کردند.
آنها هشدار دادند که رژیم درماندهی ولایت فقیه در ماههای اخیر فشارها بر زندانیان سیاسی هوادار مجاهدین و مردم ایران را شدت بخشیده تا در برابر قیام و نبرد نهایی مردم سد ببندند.
در این بیانیه آمده است که روز چهارشنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۴، مأموران زندان قزلحصار، به دستور وزارت اطلاعات، با یورش به بند محل نگهداری سعید ماسوری، قصد انتقال او به مکانی نامعلوم را داشتند. این اقدام با مقاومت زندانیان سیاسی حاضر در بند، موقتاً متوقف شد. زندانیان معتقدند این تلاش، بخشی از یک روند فزاینده سرکوب و انتقالهای غیرقانونی زندانیان سیاسی است که در ماههای اخیر تشدید شده است.
زنان زندانی سیاسی در زندان قرچک، در بخش دیگری از این بیانیه، با اشاره به ربایش و انتقال مخفیانه دیگر زندانیان سیاسی نظیر بهروز احسانی، مهدی حسنی، علی یونسی و میریوسف یونسی، هشدار دادهاند که افزایش فشارها علیه زندانیان سیاسی هدفی روشن دارد: ایجاد رعب، انسداد اعتراضات، و تضعیف اراده مقاومت.
آنها ضمن محکومیت طرح تبعید سعید ماسوری، از نهادهای حقوق بشری بینالمللی خواسته شده است که در برابر اینگونه اقدامات غیرقانونی سکوت نکنند. نویسندگان بیانیه تأکید کردهاند: «مقاومت با خون شهیدان و رنج اسیران در سراسر میهن ریشه دوانده است؛ شما نمیتوانید آن را تبعید کنید!»
همزمان، زندانیان سیاسی هوادار مجاهدین در زندان تهران بزرگ نیز با صدور بیانیه ای تلاشهای رژیم آخوندی برای انتقال اجباری زندانی سیاسی سعید ماسوری به تبعید را محکوم کردند.
سعید ماسوری؛ ۲۵ سال زندان بدون مرخصی
سعید ماسوری، متولد ۱۳۴۴ در خرمآباد، بیش از ۲۵ سال است که در زندانهای رژیم ایران محبوس است. او که پیش از بازداشت، دانشجوی پزشکی در آلمان و نروژ بود، در دی ماه ۱۳۷۹ هنگام بازگشت به ایران در دزفول به اتهام همکاری با سازمان مجاهدین خلق بازداشت شد.
ماسوری پس از تحمل ۱۴ ماه بازجویی در سلولهای انفرادی وزارت اطلاعات و بند ۲۰۹ زندان اوین، ابتدا به اعدام و سپس به حبس ابد محکوم شد. از آن زمان تاکنون، او بدون حتی یک روز مرخصی در زندان بهسر برده و همواره تحت فشارهای امنیتی شدید، تبعیضهای سیستماتیک و محرومیت از حقوق اولیه قرار داشته است.
او در اعتراض به رفتارهای غیرانسانی و وضعیت زندانیان سیاسی، چندینبار دست به اعتصاب غذا زده و از حقوقی همچون درمان، تماس با خانواده، ادامه تحصیل و حق مرخصی محروم مانده است.
خبر تلاش اخیر برای انتقال مخفیانه و احتمالا تبعید او به مکانی نامشخص، موجی از نگرانی درباره سلامت و امنیت این زندانی باسابقه ایجاد کرده و بار دیگر توجهها را به سیاستهای سرکوبگرانه رژیم ایران نسبت به زندانیان سیاسی جلب کرده است.
