یک زندگی سرشار از مقاومت در نبرد ایران برای آزادی
نسرین پارسیان تنها یک نام در تاریخ پر تلاطم ایران نیست؛ او نمادی از شجاعت، تعهد و نیروی تحولآفرین زنان در جنبش مقاومت ایران بود.
نسرین پارسیان در سال ۱۳۳۹ در شهر تاریخی تبریز به دنیا آمد و در جامعه ای که در آستانه یک خیزش سیاسی بود. او با پشتکاری بینظیر در تحصیلات خود، وارد دانشگاه تبریز شد و رشته علوم آزمایشگاهی را دنبال کرد. نقطه عطف زندگی نسرین پارسیان در دوران دبیرستان و آشنایی با آرمانهای سازمان مجاهدین خلق ایران شکل گرفت؛ سازمانی که هدفش ایجاد ایرانی آزاد، دموکراتیک و برابر بود.
در جریان انقلاب ضدسلطنتی ۱۳۵۷، نسرین پارسیان در تظاهرات گسترده تبریز حضوری فعال داشت و از همان زمان مسیر مبارزه علیه دیکتاتوری را آغاز کرد. پس از انقلاب، او مسئولیتهای مختلفی در استان گیلان و تهران بر عهده گرفت، اما با آغاز سرکوب رژیم ولایت فقیه آخوندی در سال ۱۳۶۰، نسرین پارسیان به همراه کودک خردسالش مجبور به ترک ایران شد. این تصمیم دشوار نشاندهنده عمق تعهد او به آرمان آزادی بود.
در سال ۱۳۷۲، نسرین پارسیان به عضویت شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق ایران درآمد و مسئولیت بخش پذیرش ارتش آزادیبخش ملی ایران را به عهده گرفت. او همچنین عضو شورای ملی مقاومت ایران بود؛ ائتلافی که به عنوان پارلمان در تبعید برای مبارزه با رژیم دیکتاتوری آخوندی فعالیت میکند.
نسرین پارسیان یکی از زنان پیشگام و رها در سازمان مجاهدین خلق بود و با هدایت و دوراندیشی خود، الگویی نوین از برابری جنسیتی و مشارکت سیاسی زنان در جنبش اپوزیسیون ایران به وجود آورد. زندگی او سرشار از امید، مقاومت و رهبری و الهامبخش نسلی از زنان مبارز در راه آزادی ایران بود.
متأسفانه، زندگی نسرین پارسیان در مهرماه ۱۳۷۲ بر اثر سانحه رانندگی به پایان رسید. او تنها ۳۳ سال داشت. اما نام و راه او همچنان زنده است و در قلب همه کسانی که برای ایران آزاد و دموکراتیک مبارزه می کنند، جای دارد.
