تبعیض در ارتباط با حقوق زنان کارگر نسبت به مردان کارگر پدیده ای سراسری است نه مخصوص یک یا دو کشور. حتی در کشورهای پیشرفته هم حقوق یک زن کارگر ۷۰درصد حقوق یک مرد کارگر است. در کشورهای در حال توسعه حقوق یک کارگر زن در ازای کار برابر تقریباً نصف حقوق کارگر مرد است.
در ایران، اما، وضعیت از این هم بدتر است.
در حالی که حداقل هزینه زندگی ماهانه یک خانوار متوسط در ایران حدود ۲ و نیم میلیون تومان است، حداقل دستمزد سال ۱۳۹۶ برای کارگران ۹۳۰ هزار تومان اعلام شده است. در بسياري از موارد، تا يک سوم حداقل دستمزد تعیین شده از سوی قانون کار هم به زنان پرداخت نميشود. (وحیده نگین مشاور وزیر کار و تعاون، خبرگزاري ايرنا، اول اردیبهشت ۹۴)
بنا به گفته یک فعال حقوق زنان کارگر، کارگران زن ایرانی را «ارزانترین نیروی کار کشور» هستند. (وبگاه اخبار روز، هاله صفرزاده، ۷ اردیبهشت ۱۳۹۳)
ورشکستگی اقتصادی، امنیت شغلی برای کارگران باقی نگذاشته است. با ورشکستگی بسیاری از نهادهای تولیدی، زنان کارگر اولین قربانی تعدیل نیرو هستند. در کوچکترین بحران کارگری زنان کارگر اخراج میشوند.
رویه جدید بسیاری از کارفرمایان اخراج زنان متأهل است، یعنی آنها به دلیل اینکه دارای مرخصی بعد از زایمان هستند اخراج می شوند و کارگران مجرد به جای آنها استخدام می شوند. طی ۱۰ سال گذشته، ٧٤ هزار زن پس از استفاده از مرخصی زایمان از کار خود اخراج شدهاند. (فاطمه صادقي، استاد دانشگاه، خبرگزاري حكومتي فارس، 26 خرداد 1394)
این در حالی است که تبعیض جنسی نهادینه شده در قوانین رژیم و همه قانونگذاری ها علیه استخدام زنان می باشد. در نتیجه، زنانی که به شدت محتاج کسب درآمد برای امرار معاش خود و خانواده شان هستند، مجبورند به هر شغل کم درآمد، بدون حمایت قانونی و بدون مزایا، بیمه و ایمنی در کار تن بدهند. وضعیت زنان کارگر در کارگاههای کوچک به مراتب بدتر است.
 |  |
عمده ترین مشکل کارگران زن این است که اکثریت آنها در کارگاههای با کمتر از ۱۰ کارگر که مشمول قانون کار و نظارت رسمی وزارت کار نیستند. آنها از حقوق اولیه کارگر محروماند و حقوقشان از حقوقی که هر سال توسط شورای قانون کار تصویب می شود بسیار پایین تر است. آنها مرخصی زایمان ندارند، از مهد کودک محروم هستند، در شرایط غیراستاندارد از نظر ایمنی محیط و بین ۱۰ -۱۲ ساعت در روز کار می کنند و مورد خشونت کارفرماها حتی خشونت جنسی قرار می گیرند.
بنا به آمار غیررسمی، بیش از ۹۰ درصد کارگران شاغل در صنعت قالی بافی و گلیم بافی را زنان تشکیل میدهندکه نیمی از آنها کمتر از ۱۶ سال سن دارند. آنها بین ۱۲ تا ۱۶ ساعت در روز کار میکنند. بیش از ۱۰ نوع بیماریهای مختلف تنفسی، پوستی، استخوانی و عضلانی، سردردهای شدید، و ناراحتیهای چشمی در میان این دختران نوجوان شناسایی شده است.
آمار دقیقی از تعداد زنان کارگری که سرپرست خانوار هستند وجود ندارد، اما اکثر زنان کارگر سرپرست خانوار هستند. در بسیاری موارد آنها ازدواج نکرده اند و به تنهایی زندگی شان را اداره می کنند. برخی اوقات نیز دارای فرزند هستند و یا سرپرستی پدر و مادر خود را بر عهده دارند. تا چند سال قبل، حدود 300 هزار کارگر زن تحت پوشش بيمه تامين اجتماعي در کشور مشغول بکار بودند اما هم اکنون تعداد آنها 100 هزار نفر کاسته شده است. (خبرگزاري حکومتی ايلنا، ۳۱ خرداد ۱۳۹۴)
طبق ماده 75 قانون کار انجام کارهاي خطرناک، سخت و زيان آور و نيز حمل بار بيشتر از حد مجاز با دست و بدون استفاده از وسايل مکانيکي ، براي کارگر زن ممنوع است. ولی به دلیل بحران شدید اشتغال و نرخ بالای بیکاری تحت حاكميت ملاها در ایران، زنان مجبورند به کارهای سخت و زیان آور تن بدهند.
 |  |
زنان ایرانی در کوره پزخانهها، معادن و تونلها، کشتارگاهها، جوشکاری، شن پاشی با دستمزدهایی حتی کمتر از یک سوم حداقل دستمزد مشغول به کارند. از بیمه، بازنشستگی، مرخصی و مزایا هیچ خبری نیست.
بیش از هزار زن كارگر در معادن کار می کنند. 300 زن كارگر در معادن سنگ به كار طاقت فرسا مشغولند. زنان نیمی از کارگران در کورهپزخانهها را تشكيل مي دهند. برخی کارگران زن در کارگاههای خیاطی تا ۱۴ ساعت بیوقفه در روز کار میکنند. زنان قالیباف بین ١٢ تا ١۶ ساعت كار در روز کار می کنند ولی تنها 4ميليون تومان براي بافت يك فرش 25ميليون توماني دریافت می کنند.
در نقطه مقابل این وضعیت اسفبار کارگران و به طور خاص کارگران زن ، بخش عمده اقتصاد کشور شامل هزاران مؤسسه مالی و تجاری و تولیدی و خدماتی در انحصار خامنهای و سپاه پاسداران قرار دارد. بههمین دلیل کارگران و زنان ایران تنها زمانی می توانند از کار و امنیت شغلی و حقوق و دستمزد متناسب با یک زندگی برخوردار از رفاه و بیمه و مسکن بهرهمند شوند که استبداد مذهبی حاکم بر ایران سرنگون و یا یک حکومت مردم سالار جایگزین شود.
