به واسطه تلاش زنان در اين مقاومت، آینده برابری و آزادی زنان ایران تضمين دار شده است.
زنان ایران روزي طعم برابري را خواهند چشيد و مي توانيم نقش مان را دوشادوش آنها آنطور که باید در سرنوشت كشورمان ايفا كنيم.
سلام، اسم من اعظم فارسي است.
۴۰ساله و متولد تهران هستم.
اينجا – در مقاومت ايران – يك خواهر و يك برادر ديگرم را هم در كنار خود دارم. مريم و حسين.
بعد از 14سال پايداري و رزم در اشرف و لیبرتی، امروز ما بیش از هر زمان دیگر برای آزادی مردم و میهنمان مصمم هستیم.
مانند تمام ديگر همرزمانم، من تاريخچه اي پرفراز و نشيب از مقاومت و ايستادگي را در پشت خود دارم؛ از سال 74 كه به مجاهدين پيوستم، تا سالهاي بعد كه با تلاش و آموزش، يك تعميركار زرهي شدم، تا 6 و 7مرداد كه در اشرف در برابر هاموي ها ايستاديم و تا 19فروردين كه دوست و همرزم عزيزم مهديه را از دست دادم… و امروز که در کنار همه مسئولیت هایم به ضبط برنامه هایی برای سیمای آزادی می پردازم.
تمام اين ساليان، براي من مملو از داستانهاي تلخ و شيرين بوده است.
اين روزها، علاوه بر مسئولیتهایی که دارم در کمپین گسترده ای که براي دادخواهي قتل عام شدگان سال 67 در جريان است، مشغول به كار هستم. چرا كه برادرم حسن، در جريان همين قتل عام ها پس از هفت سال شکنجه و زندان، به همراه 30000 زندانی دیگر مظلومانه اعدام شد.
حسن بسیار مهربان و پرمحبت بود و از عمق وجودش به همه عشق مي ورزيد. مردم محله مان، از پير و جوان و كوچك و بزرگ، دوستش داشتند.
من و او، هميشه با هم بوديم. او برادر بزرگ من بود. من عاشق او بودم و او هم علاقه خاصی به من داشت؛ به نحوی که حتی در زندان هم عکس مرا ازخود جدا نمي كرد.
روزي كه خبر اعدام حسن را شنيدم، لحظه اصلی انتخاب من برای پا گذاشتنم به مبارزه و ادامه دادن راه و آرمانش شد.
آرمان مقدس آزادي و برابري كه اكنون ساليان است، رسیدن به آن اصلي ترين انگيزه و هدف در زندگی من شده است.
کوله بار سالیان زندگی جمعی و نبرد مشترک به من آموخته است برای رسیدن به این آرمان باید در هر لحظه از خودم بگذرم و دیگران را بر خودم مقدم بشمارم.
همانطور که حسن و سایر شهدای پیشتاز این جنبش، از همه چیز خود گذشتند تا آزادی و برابری را برای مردممان به ارمغان بیاورند.
