عضویت رژیم زن ستیز ملایان در کمیسیون مقام زنان سازمان ملل متحد پشتوانه سركوب و تبعيض بيشتر عليه زنان ایران
در تاریخ ۳۰فروردین ۱۴۰۰ در شصت و پنجمین اجلاس کمیسیون مقام زنان در سازمان ملل متحد به نحو شرم آوری فاشیسم مذهبی حاکم بر ایران به عنوان عضو کمیسیون مقام زنان سازمان ملل برای یک دوره چهار ساله از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶ انتخاب شد.
عضویت رژیم زن ستیز آخوندها در کمیسیون مقام زنان ملل متحد اقدامی علیه حقوق زنان، علیه حقوق بشر و در تعارض شدید و آشکار با فلسفه وجودی ملل متحد است. این انتخاب به این رژیم فرصت می دهد تا زنان ایرانی را هر چه بیشتر سرکوب کرده و به حاشیه براند.
با توجه به کارنامه پر از جنایت این رژیم و با در نظر گرفتن اینکه زن ستیزی، تبعیض و خشونت علیه زنان در قانون اساسی و قوانین جزایی و مدنی این رژیم نهادینه شده است و با توجه به رفتار خشونت آمیز و تبعیض آمیز حاکمیت با زنان ایرانی در همه عرصه ها، این رژیم و نمایندگان آن صلاحیت حضور در ملل متحد و به طریق اولی عضویت در کمیسیون مقام زن را ندارد.
گزیده ای از کارنامه سراسر زن ستیزی رژیم
عضویت رژیم زن ستیز ملایان در کمیسیون مقام زنان ملل متحد
عضویت رژیم زن ستیز در کمیسیون مقام زنان سازمان ملل متحد توهین به زنان ایرانی است. زنانی که بیش از ۴دهه است برای احقاق حقوق خودشان با این رژیم قرون وسطایی چنگ در چنگ هستند.
رژیمی که بنا به گزارش گزارشگر ویژه ملل متحد درباره حقوق بشر در ایران، با زنان و دختران به عنوان شهروند درجه دو رفتار می کند. ملایان بالاترین اعدام کننده زنان در جهان شناخته شده اند. این رژیم تقریباً ۱۰سال است در تصویب هر گونه لایحه ای برای جلوگیری از خشونت علیه زنان که حمایت قانونی و اجتماعی برای آنها را در مقابل خشونت تأمین می کند، تعلل کرده است.
رژیم نه تنها از تصویب هر قانونی بر ضد خشونت علیه زنان ممانعت می کند بلکه به عکس در قانون و در عمل این خشونت را تشویق و پشتیبانی می کند. در همین رابطه ۲۷ وزارتخانه و ارگان حکومتی خشونت علیه زنان را در خیابان های سراسر کشور به اجرا در می آورند.
کارشناسان رژیم ایران اذعان کرده اند که این رژیم رکورد جهانی خشونت خانگی علیه زنان را به خود اختصاص داده است.
بر اساس گزارش جهانی شکاف جنسیتی سال ۲۰۲۱ مجمع جهانی اقتصاد ایران تحت حاکمیت رژیم ملایان با اندیکس ۰.۵۸۲ در رده ۱۵۰ قرار دارد. این رده دو پله پایین تر از سال ۲۰۲۰ و ۸ پله پایین تر از سال ۲۰۱۹ می باشد. ایران در میان کشورهایی قرار دارد که دارای بزرگترین شکاف جنسیتی در ا قتصاد است. نمره فرصت ها و مشارکت اقتصادی در ایران ۰.۳۷۵ و نمره مشارکت سیاسی زنان عدد ناچیز ۰.۰۳۶ می باشد.
ایران همچنین با ۵.۶درصد مشارکت زنان در پارلمان از جمله کشورهایی است که پایین ترین میزان مشارکت زنان در پارلمان را داراست.
کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت ایران طی اطلاعیه ای رأی شرم آور کمیسیون مقام زنان ملل متحد را چراغ سبزی به رژیم خواند تا زنان ایرانی را بیش از پیش سرکوب کند. کمیسیون زنان همچنین از جامعه جهانی خواستار محکومیت عضویت رژیم آخوندی، این دشمن ترین دشمن زنان ایرانی، در کمیسیون مقام زنان ملل متحد شد.
به رغم رأی شرم آور کمیسیون مقام زنان ملل متحد، مردم ایران و به ویژه زنان ایرانی عهد کرده اند که به این رژیم و انتخابات قلابی آن رأی ندهند. دور نیست روزی که مردم و مقاومت ایران رژیم ملایان را سرنگون کنند. تنها خواسته مردم و زنان دلیر ایرانی استقرار یک دولت دموکراتیک و کثرت گرا در ایران است و زنان هر روز در اعتراضات کف خیابان این خواسته خود را فریاد می زنند.
زنان در صف مقدم اعتراضات
طی ۱۵ ماه گذشته رژیم ولایت فقیه از شیوع کرونا به عنوان یک فرصت برای جلوگیری از فوران خشم و نفرت مردم استفاده کرد. با این همه از شروع سال جدید هر روز شاهد شعله هایی از قیام و اعتراضات مردمی در کف خیابان بوده است. طی ماه های فروردین و اردیبهشت سال ۱۴۰۰ اعتراضات اجتماعی اوج تازه ای گرفت. در تمامی این اعتراضات اجتماعی زنان ایرانی بار دیگر نقش پیشتاز خود را به نمایش گذاشتند.
یکی از چشمگیرترین سلسله اعتراضات ماهی که گذشت اعتراضات سراسری بازنشستگان تأمین اجتماعی بود. زنان بازنشسته در ماه آوریل دست کم در ۱۳۰ حرکت اعتراضی شرکت کردند. در ماه آوریل زنان در اعتراضات کلیه اقشار اعم از معلمان، پرستاران و کشاورزان شرکت داشتند و حداقل ۱۵۱ مورد از مشارکت آنها در اعتراضات به ثبت رسیده است.
در تمامی این اعتراضات زنان قیمت شرکت خود در صف مقدم را نیز پرداختند. آنها بارها مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. چند تن از زنان معترض در جریان اعتراضات در شهرهای مختلف دستگیر و راهی زندان شدند.
اعتراضات سراسری بازنشستگان تأمین اجتماعی
تا تاریخ ۵ اردیبهشت ۱۴۰۰، بازنشستگان و مستمری بگیران محروم برای چهاردهمین هفته برای به دست آوردن حقوق اولیه خود دست به اعتراض و خیزش زدند. این قشر محروم در اعتراض به وضعیت وخیم معیشتی، گرانی و حقوق های زیر خط فقر در تهران و شهرهای سراسر ایران از جمله کلان شهرهایی مانند مشهد، کرمانشاه، کرج، شیراز و اصفهان و سایر شهرها از جمله اراک، خرم آباد، اردبیل، قزوین، بجنورد، ساری و … اعتراض کردند.
برخی از شعارهای معترضین عبارت بودند از: «فقط کف خیابون به دست میاد حقمون»، «سفره ما خالیه، ظلم و ستم کافیه»،«مرگ بر روحانی»، «وعده وعید کافیه، سفره ما خالیه»، «ما دیگه رأی نمی دیم، از بس دروغ شنیدیم» و «ما دیگه رأی نمی دیم، عدالتی ندیدیم.» بازنشستگان در اعتراضات سراسری خود بدین وسیله اعلام کردند که انتخابات نمایشی رژیم را تحریم خواهند کرد.
در تجمع روز ۵ اردیبهشت ۱۴۰۰ نیروی سرکوبگر انتظامی رژیم تلاش کرد مانع از برگزاری تظاهرات و اعتراض بازنشستگان و مستمری بگیران شود. در تهران تعدادی از این معترضین توسط نیروی انتظامی دستگیر شدند. نیروی انتظامی همچنین مانع از پیوستن مردم به این اعتراض شد و از گرفتن فیلم و عکس جلوگیری می کرد.
در تاریخ ۲۹ فروردین ۱۴۰۰ در یکی از سلسله اعتراضات سراسری بازنشستگان که در ۱۷ شهر برگزار شد، مأموران نیروی انتظامی در تهران با بازنشستگان درگیر شده و یک مرد و دو زن را بازداشت کردند.
اعتراض کشاورزان در اصفهان
کشاورزان محروم روستای وجاره اصفهان در سلسله اعتراضات گسترده ای خواهان حق آبه خود از زاینده رود هستند. در این اعتراضات تعداد قابل توجهی از زنان کشاورز نیز شرکت داشتند. یکی از خانم های کشاورز با ایراد سخنرانی از همه خواست که دست از ایستادگی برندارند تا زمانی که حق آبه خود را دریافت کنند. او در بخشی از سخنرانی خود خطاب به مقامات حکومتی گفت: «قانون شکن شمائید! شما مجرمید! شما باید تعقیب شوید و به حق کشاورزانی که الان چندین سال است به آن خیانت شده جواب بدهید. به خدا من خودم یک زن کشاورزم. خدا را قسم می دهم به زبان روزه به همه خلق الله به حق مولود این ماه امام حسن مجتبی، به حق آقا امیرالمؤمنین، اول مظلوم عالم. خدایا دست خیانت کاران را از زاینده رود کوتاه بگردان.
«حق ما را برده اند. ما نمی گذاریم به هیچ وجه پروژه بن بروجن اجرا گردد. از بس مال حرام در شکم دارید هم کور شده اید و هم کر. ما این دفعه ایستاده ایم با قدرت تمام. اگر تمام ما کشته شوند، بگذارید برای نسل آینده به ما نخندند و بگویند ای خاک بر سر آن پدر و مادری که به حق آبه آنها تعرض شد و سرمایه ملی شان را بردند. بعد از این بدانند کسانی بودند مثل شما شجاعت مندان و قدرتمندان که جلوی این نامردان ایستادید و حق آبه زاینده رود را باز گرداندید. من خودم اگر بین سی و سه پل و بین خواجو اعدام بشم… اگر کشته شوم، خودم و فرزندانم فقط به خاطر زاینده رود و انشاءالله زاینده رود را برخواهیم گردانید.
اعتراضات معلمان
زنان معلم نیز در اعتراضات یک ماه گذشته در صف اول، صدای معلمان محروم کشور شدند. در یکی از این تجمعات اعتراضی که معلمان فارغ التحصیل دانشسراها روز ۳۰ فروردین ۱۴۰۰ در کرج برپا کردند یک خانم معلم از هشتگرد با ایراد سخنرانی از معترضین خواست که برخیزند و حقوق خود را به چنگ بیاورند. این معلم شورشی به خاطر این سخنرانی دستگیر و ۲۴ ساعت در بازداشت بود.
در یک حرکت اعتراضی دیگر در همین روز در اردبیل، آموزش دهندگان نهضت سوادآموزی اردبیل که همه زن بودند در مقابل اداره آموزش و پرورش این استان تجمع کردند. معترضین ۱۰سال سابقه کار دارند و در آزمون استخدامی آموزش و پرورش قبول شده اند. با این همه وزارت آموزش و پرورش هنوز آنها را استخدام نکرده است.
معلمان حق التدریس وزارت آموزش و پرورش نیز روز ۷ اردیبهشت در مقابل مجلس رژیم یک تجمع اعتراضی برگزار و به خودداری رژیم از استخدام رسمی آنها اعتراض کردند.
اعتراضات غارت شدگان بورس
مالباختگان بورس نیز طی روزهای متوالی در شهرهای مختلف از جمله تهران، اصفهان، مشهد، تبریز و … دست به اعتراض زدند. زنان جلودار صفوف تظاهرات مالباختگان بورس در تهران در تاریخ اول اردیبهشت بودند که با تیزترین شعارهای ضدحکومتی مسبب اصلی غارت سرمایه ها را نظام حاکم خواندند. زنان و مردان شرکت کننده در این اعتراض شعار می دادند:«مرگ بر روحانی»، «روحانی بیشرف اعدام باید گردد»، «می جنگیم، می میریم، ایرانو پس می گیریم» و «زیر بار ستم نمی کنیم زندگی، جان فدا می کنیم در ره آزادگی».
پاسخ رژیم با گلوله به زنان به پا خاسته
در تاریخ ۸ اردیبهشت نیروهای سرکوبگر رژیم در صدد قطع درختان گردو در روستای کهمان الشتر بر آمدند. این درختان یکی ازمنابع درآمد مردم منطقه است و سال ها برای تربیت آنها رنج کشیده اند. مردم روستا در اعتراض به این عمل ضد انسانی با یکان ویژه نیروی انتظامی درگیر شدند. نیروی انتظامی به سوی معترضان گاز اشک آور پرتاب کرد و با گلوله های ساچمه ای به سوی آنان آتش گشود. شمار زیادی از مردم مجروح شدند. ۳۰ تن از مجروحان این درگیری نابرابر زنان محروم روستا هستند که در صف مقدم معترضان قرار داشتند. حال برخی از مجروحان وخیم گزارش شد و شماری از آنان را به خرم آباد منتقل کردند. دادستانی رژیم ضمن اعتراف به مجروح شدن زنان اعلام کرد: «برخی اهالی منطقه کهمان با استفاده از ایجاد سپر انسانی توسط زنان روستا… مانع اجرای حکم … شدند!» (سایت حکومتی آفتاب نیوز – ۹ اردیبهشت ۱۴۰۰)
فرمانده انتظامی سلسله واقع در استان لرستان عسگر عیسایی از دستگیری ۱۳ نفر خبر داد. برخی از این افراد به دلیل تهیه فیلم و عکس از این حرکت اعتراضی و انتشار آن در اینترنت دستگیر شدند. (سایت حکومتی عصر ایران – ۹ اردیبهشت ۱۴۰۰)
اعتراض زنان به نبود آب آشامیدنی
در تاریخ ۹ اردیبهشت زنان روستای نوغدی در مشکین شهر از استان اردبیل به نبود آب آشامیدنی سالم و لوله کشی اعتراض کردند. زنان معترض سه راهی جاده نوغدی را با گذاشتن موانع و سنگ بستند. بیشتر این زنان میانسال و سالخورده بودند. آنها با در دست داشتن دبه های سفید خالی آب، آن هم در ماه رمضان اعلام کردند که یک ماه است آب نداریم. یکی از این زنان ترک گفت که سال هاست مسئولان با وعده های دروغین ما را فریب داده اند. آنها به روستای ما آب نمی دهند.
علاوه بر موارد بالا نقش زنان در اعتراضات کارمندان و کارگران، پزشکان و پرستاران، فعالین سیاسی و خانواده های زندانیان سیاسی در ماه آوریل برجسته بود. این اعتراضات بیان تضاد آشتی ناپذیر مردم و به خصوص زنان شجاع ایران با رژیم فاسد، چپاولگر و سرکوبگری است که حرث و نسل آنها را نابود کرده است. آنها عزم جزم کرده اند که به رغم مماشات دولت ها و چشم بستن بر نقض فاحش حقوق انسانی مردم در ایران، به هر بهای ممکن این رژیم را سرنگون کنند. تا آن روز سازمان ملل و دولت های جهان بهتر است خود را در طرف درست تاریخ و در کنار مردم ایران قرار بدهند.
