نشریه ایتالیایی «ونیتی فیر ایتالیا» در شماره ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ خود گفتوگویی با آذر کریمی، سخنگوی انجمن جوانان ایرانی در ایتالیا، منتشر کرده است. این مصاحبه به قلم «مونیکا کوویلو» و با تمرکز بر تحولات اخیر ایران و نقش زنان در قیام سراسری انجام شده است. متن کامل این گفتوگو را در زیر میخوانید:
شجاعت زنان ایران در مواجهه با سرکوب خشونتآمیز: آنها در مقابل اسلحهها میایستند، جادهها را مسدود میکنند و از عقبنشینی امتناع میکنند. اما آنها بالاترین قیمت را میپردازند
از ۷ دی ۱۴۰۴ ، ایران درگیر موج جدیدی از اعتراضات گسترده شده است که در بستر بحران شدید اقتصادی فوران کرد و به سرعت به صدها شهر گسترش یافت. واکنش مقامات، سرکوب شدید و گسترده بوده است. به دستور علی خامنهای، نیروهای امنیتی آتش گشودند: تک تیراندازها سر، قلب و چشم معترضان را هدف قرار دادند. آنها از پشت بامها و پلها، بیهدف به غیرنظامیان غیرمسلح، جوان و پیر، شلیک کردهاند. طبق گزارش شبکه مقاومت در داخل کشور، از ژانویه تاکنون ۲۲۷۰ قربانی تأیید شده است، از جمله ۲۵۰ زن و ۱۷۰ کودک بین ۱۳ تا ۱۸ سال، اما اعتقاد بر این است که تعداد واقعی بسیار بیشتر است. بیش از ۵۰ هزار نفر دستگیر و بیش از ۳۳۰ هزار نفر زخمی شدهاند.
زنان ایران نقشی محوری و شجاعانه ایفا میکنند، شانه به شانه مردان ایستادهاند و اغلب در خطوط مقدم هستند. پیر و جوان، مادران و دختران، ۱۳ تا ۶۶ ساله، زنان از هر منطقه و از هر طبقه اجتماعی در این اعتراضات شرکت میکنند. برخی حتی فرزندان خردسال خود را نیز با خود آوردهاند.
ما با آذر کریمی، سخنگوی انجمن جوانان ایرانی در ایتالیا، مصاحبه کردیم.
زنان در خط مقدم اعتراضات هستند. آنها واقعاً چه نقشی ایفا میکنند؟
آنها شعارهایی مانند مرگ بر خامنهای، مرگ بر دیکتاتور و امسال سال فداکاری برای سرنگونی خامنهای است سر دادهاند. آنها بارها با سپاه پاسداران و سایر نیروهای سرکوبگر روبرو شده و آنها را عقب راندهاند. آنها در مقابل ماشینهای آبپاش صف کشیدهاند، جادهها را مسدود کردهاند و از عقبنشینی خودداری کردهاند. برای این شجاعت، بسیاری بالاترین قیمت را پرداختهاند.
سرکوب علیه کسانی که به خیابانها میآیند، در عمل چگونه تفسیر میشود؟
قیام قهرمانانه زنان و مردان ایرانی با وحشیگری شدیدی روبرو شده است. معترضان قتل عام میشوند و زنان با سرکوبی مضاعف و شدیدتر روبرو هستند. از یک سو، آنها به عنوان بخشی از جنبش اعتراضی مورد آزار و اذیت قرار میگیرند، از سوی دیگر، به عنوان زنانی که سیستمی را که بر اساس انقیاد قانونی و اجتماعی آنها بنا شده است، به چالش میکشند، هدف قرار میگیرند. رژیم مذهبی مشروعیت ایدئولوژیک خود را بر کنترل بدن و نقش زنان بنا نهاده است. به همین دلیل، مشارکت فعال زنان در قیام به عنوان تهدیدی مستقیم برای معماری قدرت تلقی میشود. دستگیریها، خشونت فیزیکی، ارعاب جنسی و اتهامات جدی مذهبی برای شکستن اراده آنها استفاده میشود.
چرا زنان به نماد این قیام تبدیل شدهاند؟
زیرا شورش آنها بنیان ایدئولوژیک رژیم را به چالش میکشد. در یک حکومت مذهبی زنستیز، رهبری و مشارکت زنان حتی قبل از اینکه یک انقلاب سیاسی باشد، یک انقلاب فرهنگی است شورای ملی مقاومت ایران برابری جنسیتی را در مرکز
طرح ده مادهای خود که توسط رئیس جمهور آن، مریم رجوی، ارائه شده است، قرار داده است: برابری در همه زمینهها، لغو قوانین تبعیضآمیز، آزادی انتخاب در مورد پوشش و مشارکت کامل سیاسی. حضور یک زن به عنوان رئیس جمهور منتخب برای دوره گذار نمادین نیست، بلکه یک برنامه است: این نشان میدهد که یک جایگزین مشخص و سازمانیافته وجود دارد.
رژیم از چه ابزارهایی برای هدف قرار دادن خاص زنان استفاده میکند؟
دستگیریهای خودسرانه و حبس انفرادی، محاکمات شتابزده بدون ضمانتهای قانونی، اتهامات محارب، یعنی جنگ با خدا، خشونت جسمی و روانی، فشار بر خانوادهها، اجرای گزینشی و تنبیهی قوانین مربوط به حجاب و اخلاق.
اتهام محارب، دشمن خدا، در واقع چه چیزی را در بر میگیرد؟
این یک اتهام بسیار جدی است. این اتهام، مخالفت سیاسی را به یک جرم مذهبی تبدیل میکند و یکی از جدیترین اتهامات در سیستم حقوقی رژیم است: میتواند مجازات اعدام را به همراه داشته باشد.
این یک ابزار سیاسی است که در لباس عدالت الهی پنهان شده است. افزایش اعدامها ، ۳۲۷ مورد از ابتدای سال، نشان میدهد که رژیم از مجازات اعدام برای ایجاد ترس و جلوگیری از موجهای جدید اعتراض استفاده میکند.
امروزه در مورد سرنوشت بازداشتشدگان دستگیر شده در جریان اعتراضات چه میدانیم؟
اطلاعات به دلیل قطعی اینترنت ناقص است، اما کانونهای شورشی هزاران زن را در بازداشت تأیید میکنند. بسیاری از بازداشتشدگان در شرایط غیرانسانی و بدون دسترسی به وکیل یا اعضای خانواده نگهداری میشوند. به طور کلی، بسیاری از بیمارانی که به دلیل جراحات ناشی از گلوله بستری شدهاند، پس از انتقال توسط نیروهای امنیتی ناپدید شدهاند. منابعی در ایران همچنین فاش کردهاند که پزشکانی که در درمان معترضان زخمی دخیل بودهاند، دستگیر شدهاند. بر اساس اظهارات شاهدان، اجساد کشتهشدگان به گورهای دسته جمعی انداخته شده یا از وسایل نقلیه در حال حرکت پرتاب شدهاند. برخی دیگر با آتش و اسید سوزانده شدهاند تا هیچ اثری برای خانوادههایشان باقی نماند.
رژیم چگونه بر خانوادههای قربانیان نیز فشار وارد میکند؟
خانوادهها توسط سرویسهای امنیتی احضار و به دستگیری یا انتقام در محل کار تهدید میشوند. در بسیاری از موارد، آنها مجبور به شرکت در مراسم تشییع جنازه کنترلشده میشوند. رژیم از مراسم تشییع جنازه میترسد زیرا در ایران اغلب به تظاهرات سیاسی تبدیل میشوند و بنابراین سعی در محدود کردن یا کنترل آنها دارد. با این حال، عزاداری جمعی به اشکال جدید، با پیامهای مخفیانه و تجمعات بداهه ادامه دارد. بیش از ۵۰۰۰ یورو در ازای تحویل اجساد مطالبه میشود و در بسیاری از موارد، فقیرترین خانوادهها قادر به پرداخت آن نیستند. این استراتژی با هدف شکستن همبستگی اجتماعی است، اما اغلب نتیجه معکوس میدهد. وضعیت اقتصادی در مقایسه با قبل از قیام دی ماه به طور قابل توجهی بدتر شده است و چشمانداز همچنان تاریک است. اکنون، تقریباً هر خانوادهای در ایران مستقیماً تحت تأثیر قرار گرفته است، زیرا یکی از بستگان، دوستان یا همکاران خود را در جریان اعتراضات کشته، زخمی یا مفقود کرده است
مادران و خواهران کشتهشدگان یا ناپدیدشدگان چه نقشی ایفا میکنند؟
بسیاری به نمادهای اخلاقی قیام تبدیل شدهاند. علیرغم تهدیدها و فشارها، آنها علناً آن را محکوم میکنند، در مراسم یادبود مخفیانه شرکت میکنند و یاد عزیزان خود را زنده نگه میدارند. مریم رجوی این زنان را «وجدان زنده ملت» نامید، زیرا آنها درد را به مقاومت تبدیل میکنند و مانع از آن میشوند که رژیم قربانیان خود را پاک کند.
ایرانیان چگونه میتوانند با وجود سانسور و کنترل اطلاعات، جهان را از آنچه اتفاق میافتد مطلع کنند؟
با وجود اینکه رژیم قطعی اینترنت و محدودیتهای دیجیتالی را برای جلوگیری از انتشار اطلاعات اعمال کرده است، کانونهای شورشی و ایرانیان خارج از کشور همچنان اخبار، نام قربانیان، تصاویر و روایتهای دست اول را منتشر میکنند. برای ما بسیار مهم است که این نامها و چهرهها منتشر شوند. مریم رجوی تأکید کرد که نبرد اطلاعاتی، بخش جداییناپذیر مقاومت است. با وجود اینکه رژیم منابع عظیمی را صرف تبلیغات و اطلاعات نادرست میکند، نتوانسته است از آشکار شدن حقیقت جلوگیری کند: هر نام تأیید شده و هر چهره منتشر شده نشان دهنده شکست سانسور است. (اینجا فهرست زنانی که جان خود را از دست دادهاند، به همراه عکسهایشان آمده است.)
با وجود سرکوب، اعتراضات ادامه دارد. از کجا قدرت حرکت به جلو را پیدا میکنند؟
این، از فقدان کامل چشماندازها درون رژیم ناشی میشود: فروپاشی اقتصادی، تورم، فساد سیستماتیک، سرکوب سیاسی. اما همچنین از وجود یک جایگزین سازمانیافته با یک برنامه مشخص برای گذار ناشی میشود.
خانم رجوی اعلام کرد که وقتی مردمی ترس را از دست میدهند، هیچ دیکتاتوری نمیتواند برای مدت طولانی دوام بیاورد. کشتارها و جنایات رژیم نشانه قدرت نیست، بلکه نشانه ضعف یک دیکتاتوری خونین است که روزهایش به شماره افتاده است. با وجود هزاران کشته و دهها هزار دستگیری، قیام سرکوب نشده و به صورت جنگ و گریز ادامه دارد. قیام فراز و نشیبهایی را تجربه میکند، اما همچنان ادامه دارد.
آیا ترس امروز غالب است یا امید به تغییر واقعی؟
ترس واقعی است، اما اراده برای تغییر را خاموش نکرده است. قیامهای دورهای سالهای اخیر نشان میدهد که جامعه ایران دیگر وضع موجود را نمیپذیرد. شرایط هرگز به قبل از ۷ دی برنمیگردد. مردم ایران روشن کردهاند: آنها چیزی کمتر از سرنگونی رژیم و تأسیس یک جمهوری دموکراتیک مبتنی بر جدایی دین و دولت را نمیپذیرند.
خط قرمز روشنی علیه هر نوع دیکتاتوری، چه رژیم مذهبی فعلی و چه نظام سلطنتی مرتبط با خانواده پهلوی، وجود دارد. ایران آینده یک جمهوری دموکراتیک خواهد بود که راه محمد مصدق را دنبال میکند. قانون اساسی توسط مجلس موسسان منتخب ظرف شش ماه پس از سرنگونی رژیم تدوین خواهد شد.
همانطور که خانم مریم رجوی میگوید: دیگر سوال این نیست که آیا رژیم سقوط خواهد کرد یا نه، بلکه سوال این است که چه زمانی. تاریخ نشان میدهد که دیکتاتوریها میتوانند تا روزی که سقوط کنند، شکستناپذیر به نظر برسند. در ایران، آن روز نزدیک است.
