مرضیه رضایی، از اعضای ارشد شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران، مرضیه رضایی، در سحرگاه جمعه ۱۴ اردیبهشت ۹۷ بعد از یک نبرد طولانی با بیماری سرطان در آلبانی درگذشت.
مرضیه رضایی در سال ۱۳۴۷ در یک خانواده متوسط در تهران به دنیا آمد. او نهمین عضو خانواده رضایی است که بعد از سه دهه مبارزه، جان بر سر پیمان نهاد.
برادران بزرگترش احمد، رضا و مهدی از سمبل های مجاهدین و مبارزه علیه شاه بودند که شهادت شان به دست رژیم شاه موجب افزایش آگاهی در میان توده های مردم ایران شد و به انقلابی که نهایتاً در سال ۱۳۵۷ شاه را سرنگون کرد قوت بخشید.
یکی از خواهران او نیز به دست رژیم شاه اعدام شد و مادر و سایر خواهرانش دستگیر و مدت قابل توجهی در زندان بودند. در این ایام او به نگهداری و مراقبت از سایر خواهران و برادرانش کمک می کرد.
مرضیه که در خانواده ای با چنین سطحی از آگاهی سیاسی و اجتماعی رشد کرده بود به سرعت از سنین پایین وارد مبارزات آزادیخواهانه شد. او عمیقاً به اهداف و آرمانش متعهد و بسیار پرانرژی بود. روحیه شاد و سرشار او همواره شادی بخش یارانش در هر شرایطی بود.
خواهران او آذر و مهین رضایی به دست رژیم آخوندی به شهادت رسیدند.
مرضیه رضایی همیشه از سختی ها استقبال می کرد. او از جمله داوطلبانی بود که در دو اعتصاب غذای طولانی در اشرف و لیبرتی شرکت داشت. بار اول به مدت ۷۰ روز بعد از حمله رژیم عراق به اشرف در مرداد ۱۳۸۸ که به درخواست رژیم ایران صورت گرفت. بار دوم به مدت ۹۲ روز در کمپ لیبرتی بعد از اینکه مزدوران و آدمکشان عراقی اجیر شده از سوی سپاه پاسداران در یک قتل عام در اشرف ۵۲ تن از آنها در ۱۰ شهریور ۱۳۹۲ به شهادت رساندند.
مرضیه در مبارزه با بیماری سرطان بدخیم نیز از خود شکیبایی و رشادت و روحیه فوق العاده ای به نمایش گذاشت که او را به الگوی تسلیم ناپذیری تبدیل کرد. او هرگز اجازه نمی داد که کسی متوجه درد او بشود آنچنان که بسیاری تصور می کردند حال او رو به بهبود است. او هرگز در مقابل بیماری اش تسلیم نشد و امید خود را از دست نداد.
با تسلیت به خانواده و یاران و دوستانش به مناسبت فقدان او. یاد مرضیه رضایی همیشه در قلب آزادیخواهان ایران جاودان باقی خواهد ماند. روحش شاد.
